In deel 2 enkele standpunten rond een multiculturele samenleving. Lees hier deel 1: Cultuurgroepen.
Hoofdstukken
1. Imperium Romanum
2. Fundamenten & voorwaarden voor een multiculturele samenleving
3. Punten van kritiek op het multiculturele model
4. Globalisme
5. Agenda 2030
6. Wereldcultuur
7. Wereldreligie
8. Leidt multicultuur naar wereldcultuur
9. Geweld in de Abrahamitische religies
10. Tot slot
1. Imperium Romanum
Is een multiculturele wereld mogelijk of zelfs wenselijk? Kunnen verschillende
culturen, etniciteiten en religies vreedzaam en gelijkwaardig samenleven? Ja
en nee. Ja, in principe wel, als er voldoende respect en vertrouwen is bij
iedereen. De geschiedenis leert dat culturele vermenging van alle tijden
is.
Volgens historici zijn de Europese stammen en culturen ontstaan toen vele duizenden jaren geleden volkeren van jager-verzamelaars migreerden naar Europa. Ze kwamen uit ruwweg drie gebieden: Afrika, Anatolië (Turkije) en Rusland. De oudste, oorspronkelijke bewoners van Europa die nu nog steeds bestaan zijn de Saami (Lapland) en de Basken (Pyreneeën). Veel later, rond 2800 voor Chr., trokken steppenomaden uit Oekraïne en Rusland Europa binnen (de Jamnacultuur) en splitsten zich in de loop van honderden jaren op in verschillende groepen. Elke groep ontwikkelde zijn eigen taal en cultuur op een andere plek in Europa. Zo ontstonden de bekende volkeren: Galliërs (of Kelten), Germanen, Franken, Goten, Noormannen, Romeinen, Iberiërs, ...
Men noemt hen de Indo-Europeanen en ze bevolkten west, zuid en noord Europa. In oost Europa leefden de Slaven en Balten. In 370 kwamen de Hunnen uit Centraal Azië en vermengden zich met de Europeanen. Tijdens de 4e, 5e en 6e eeuw was er de Grote Volksverhuizing waarbij Germaanse stammen zich verplaatsten binnen Europa (Visigoten, Ostrogoten, Angelen, Saksen, Juten, Vandalen, Sueven, Friezen,...) en zich vestigden in andere gebieden. Uiteraad was Europa toen veel minder bevolkt, er was overal nog veel plaats en ruimte. Oorzaak van de verhuizing was de val van het West Romeinse Rijk in 476 (politiek wanbeheer en corruptie), de inval van de Hunnen (oorlog) en overstromingen (klimaat rampen).
Volgens historici zijn de Europese stammen en culturen ontstaan toen vele duizenden jaren geleden volkeren van jager-verzamelaars migreerden naar Europa. Ze kwamen uit ruwweg drie gebieden: Afrika, Anatolië (Turkije) en Rusland. De oudste, oorspronkelijke bewoners van Europa die nu nog steeds bestaan zijn de Saami (Lapland) en de Basken (Pyreneeën). Veel later, rond 2800 voor Chr., trokken steppenomaden uit Oekraïne en Rusland Europa binnen (de Jamnacultuur) en splitsten zich in de loop van honderden jaren op in verschillende groepen. Elke groep ontwikkelde zijn eigen taal en cultuur op een andere plek in Europa. Zo ontstonden de bekende volkeren: Galliërs (of Kelten), Germanen, Franken, Goten, Noormannen, Romeinen, Iberiërs, ...
Men noemt hen de Indo-Europeanen en ze bevolkten west, zuid en noord Europa. In oost Europa leefden de Slaven en Balten. In 370 kwamen de Hunnen uit Centraal Azië en vermengden zich met de Europeanen. Tijdens de 4e, 5e en 6e eeuw was er de Grote Volksverhuizing waarbij Germaanse stammen zich verplaatsten binnen Europa (Visigoten, Ostrogoten, Angelen, Saksen, Juten, Vandalen, Sueven, Friezen,...) en zich vestigden in andere gebieden. Uiteraad was Europa toen veel minder bevolkt, er was overal nog veel plaats en ruimte. Oorzaak van de verhuizing was de val van het West Romeinse Rijk in 476 (politiek wanbeheer en corruptie), de inval van de Hunnen (oorlog) en overstromingen (klimaat rampen).
Het Romeinse Rijk, wat zich uitstrekte van Schotland tot Irak, was een smeltkroes van vele culturen en religies. Hoe hielden de Romeinen hun rijk (redelijk) stabiel gedurende meer dan 5 eeuwen? Er waren drie strategieën.
Strategie 1
De Romeinen waren polytheïstisch (ze geloofden in meerdere goden) en waren ontzettend tolerant voor vreemde goden. In plaats van lokale religies te verbieden, smolten ze die samen met hun eigen goden (syncretisme). Maar religies die de autoriteit van de keizer weigerden te erkennen of die politiek gevaarlijk waren (zoals het vroege christendom en het jodendom) werden wél hard aangepakt en vervolgd. Ook de druïden werden actief vervolgd omdat zij de motor achter het Keltische verzet waren. En van die Kelten waren de Belgae toen de dappersten. Dat is nu niet langer meer het geval.
Even tussendoor. Julius Caesar gaf niet snel complimenten. In zijn boek noemde hij drie heel specifieke (en strategische) redenen waarom de Belgen zo taai waren. Het gaat om de Menapiërs, Nerviërs en Eburonen die toen een brede strook bewoonden van wat nu Noord-Frankrijk, België, Luxemburg, het zuiden van Nederland en een deel van West-Duitsland beslaat. Koning Ambiorix van de Eburonen bezorgde de Romeinen in 54 voor Chr. de grootste nederlaag uit de hele Gallische Oorlogscampagne van Caesar toen hij het legioen van Cotta vernietigde en 9.000 goed getrainde Romeinse soldaten doodde. De 3 redenen die Julius Caesar in zijn boek schreef:
° De Belgen woonden het verst weg van (de cultuur van) Rome. Volgens Caesar raakten ze hierdoor niet 'verzwakt' door comfort en luxe goederen.
° De Belgen waren constant in oorlog met de Germanen (aan de overkant van de Rijn), waardoor de Belgen permanent in gevechtstraining waren.
° Caesar claimde dat veel Belgen oorspronkelijk van Germaanse volkeren afstamden, en de Romeinen hadden diep respect (en angst) voor de vechtlust van de Germanen.
Strategie 2
De Romeinen dwongen lokale elites zelden om hun cultuur (direct) op te geven. In plaats daarvan maakten ze de Romeinse cultuur zo aantrekkelijk dat de lokale bevolking het zelf wilde overnemen. Wie meedeed met de Romeinen, kreeg toegang tot luxe en infrastructuur (badhuizen, aquaducten, amfitheaters en exotische handelsgoederen). Lokale stamhoofden en edellieden mochten hun eigen regio's blijven besturen, zolang ze loyaal waren aan Rome en belasting inden. Dit proces zorgde ervoor dat er een mengcultuur ontstond, zoals de Gallo-Romeinse cultuur in Frankrijk en België. De officiële term voor dit soort omvolking en ethnocide van toen is 'Romanisering'.
Strategie 3
Het Romeinse burgerrecht (civitas) was het ultieme integratiemiddel. In het begin was dit exclusief voor inwoners van de stad Rome, maar gaandeweg werd het uitgebreid naar loyale bondgenoten in de provincies. In het jaar 212 na Chr. nam keizer Caracalla zelfs een historisch besluit (de Constitutio Antoniniana): alle vrije inwoners van het rijk kregen het Romeinse burgerrecht. Vanaf dat moment maakte het voor de wet niet meer uit of je een Kelt uit Brittannië was, een Griek uit Athene of een Berber uit Noord-Afrika; je was wettelijk gezien een Romein.
Het Romeinse Rijk was multicultureel in de zin dat het rijk een lappendeken van culturen was. Mensen reisden en handelden van de ene kant van het rijk naar de andere. Een Syrische soldaat kon gelegerd zijn bij de Muur van Hadrianus in Engeland en daar trouwen met een lokale Keltische vrouw. En de Romeinse keizers kwamen uiteindelijk ook uit alle hoeken van het rijk. Maar het was niet multicultureel in de betekenis van gelijkwaardigheid tussen culturen. Er was een duidelijke culturele hiërarchie. De Romeinen vonden hun eigen cultuur (en de Griekse cultuur, die ze enorm bewonderden) superieur. Lokale talen en gebruiken werden getolereerd, maar de voertaal van het bestuur, het recht en het leger bleven Latijn (in het westen) of Grieks (in het oosten).
Wie echt succesvol wilde worden, móést zich aanpassen aan de Romeinse normen. Het was dus een multicultureel rijk overgoten met een stevige Romeinse saus. En uiteindelijk werd de Keltische cultuur toch gaandeweg vernietigd, niet enkel door de Romeinen, maar later (vanaf 350) ook door de Kerstening. Dit is de massale en vaak geweldadige bekering tussen het jaar 400 en 800 van de 'heidense' Europeanen (Paganisme, Animisme, Wicca,...) tot het christendom. De katholieke kerk zorgde ervoor dat oude Keltische heilige plaatsen (zoals bronnen en eikenbossen) werden omgebouwd tot kapellen, en Keltische goden werden omgedoopt tot christelijke heiligen.
Dus ja, een multicultureel Europa is (min of meer) mogelijk mits bepaalde voorwaarden zijn vervuld (zie verder).
Maar ook nee, want een multiculturele wereld is niet mogelijk wanneer de machten die heersen over de wereld de mensheid blijven verdelen, uitbuiten en opzetten tegen elkaar, zoals ze al vele millennia doen.
Nee, wanneer politieke en militaire leiders van andere landen de regio's en volkeren van een 'vijand' kapot bombarderen en dus mensen op de vlucht jagen die eigenlijk liever binnen hun eigen cultuur en hun eigen land willen blijven.
Nee, wanneer corrupte dictators hun land in armoede en oorlog storten en het volk ten einde raad is.
Nee, wanneer politieke leiders, die het volk steunen en positieve hervormingen willen doorvoeren, worden uitgeschakeld omdat ze de plannen van bankiers en grootmachten in de weg staan, zoals Moammar al-Qadhafi (Libië, 2011), Mohammad Mossadegh (Iran, 1953), Jacobo Árbenz (Guatemala, 1954), Patrice Lumumba (Congo, 1960), Salvador Allende (Chili, 1973), enz.
Nee, wanneer multinationals en investeringsmaatschappijen een regio of een land leegplunderen, waardoor de sociale voorzieningen en de infrastructuur gebrekkig functioneren, waardoor mensen geen toekomst meer zien en hun geluk noodgedwongen elders moeten zoeken.
Nee, wanneer omvolking en ethnocide als tactiek worden ingezet om agenda's tot controle in te voeren, door migranten en illegalen te importeren die chaos veroorzaken en het sociale systeem overbelasten (zie deel 4).
2. Fundamenten en voorwaarden
Een multiculturele wereld steunt ten minste op vier fundamenten. De toverwoorden zijn respect en vertrouwen.
1. Culturele diversiteit.
Dit is de erkenning dat er niet één dominante of superieure cultuur is. De verschillende tradities, talen, religies en levenswijzen worden gezien als een verrijking van de totale menselijke ervaring, in plaats van een bedreiging of een 'foute' keuze.
2. Inclusie en gelijkwaardigheid.
Iedereen heeft, ongeacht culturele achtergrond, dezelfde burger- en mensenrechten, met gelijke toegang tot zorg, onderwijs, werk en sociale voorzieningen. Cultuur, geslacht of etnische achtergrond mogen geen barrière vormen voor het streven naar maatschappelijk succes of het zoeken naar geluk en welzijn.
3. Communicatie en verbindende dialoog.
Culturen leven niet langs elkaar heen (segregatie), maar gaan actief met elkaar in gesprek. Dit zorgt voor kruisbestuiving. Cultuur is immers niet statisch, het ontwikkelt zich juist door contact met anderen (in real life en on line).
4. Wereldburgerschap (kosmopoliet).
Het verbindende besef dat we allemaal in eerste instantie mens zijn, ongeacht ras, religie, herkomst of culturele verschillen, en dat we allemaal bewoners zijn van dezelfde mooie planeet en ook gedeelde mondiale uitdagingen hebben.
Er zijn op zijn minst ook 4 voorwaarden om een multiculturele toekomst
mogelijk te maken.
1. Gedeelde waarden (zoals een grondwet gebaseerd op de mensenrechten).
Culturele vrijheid is nooit absoluut. Er zijn universele mensenrechten en natuurwetten waar iedereen zich dient aan te houden. Daarnaast zijn er ook wetten, die opgesteld zijn door de overheden, om het functioneren van een samenleving te regelen. Handelingen die de rechten van anderen schenden of hun vrijheden inperken (zoals discriminatie, onderdrukking van vrouwen of minderheden) kunnen niet worden getolereerd onder de noemer van cultuur. Er is nood aan een basisniveau van gedeelde democratische waarden.
2. Wederzijdse tolerantie en respect.
Tolerantie betekent niet dat men altijd akkoord gaat met wat anderen doen of zeggen. Het betekent wél dat men accepteert dat iemand het recht heeft om anders te zijn, op voorwaarde dat het 'anders-zijn' geen inbreuk pleegt op de vrijheid en veiligheid van anderen. Jouw vrijheid stopt waar die van een ander begint. Dit vereist empathie: het vermogen om de wereld te bekijken door de bril van een andere cultuur, zonder direct te oordelen. En het vereist ook (mentale en emotionele) volwassenheid en het nemen van verantwoordelijkheid voor het eigen gedrag en de eigen uitspraken. Niet iedereen binnen een gemeenschap (al dan niet cultureel gemengd), bezit deze volwassenheid, maturiteit en emotionele intelligentie, waardoor conflicten vroeg of laat onvermijdelijk zijn.
3. Open communicatie en vrije educatie.
Vooroordelen en 'hate speech' ontstaan vaak door een gebrek aan kennis, door stereotypering in de media (zowel mainstream als alternatief, zowel bij politiek links als bij politiek rechts) en door leiders (politiek, religieus, influencers,...) die een agenda willen doordrukken. Een voorwaarde voor een gezonde multiculturele wereld is objectieve informatievoorziening en een educatie die jongeren leert kritisch, open en onbevooroordeeld te kijken naar zichzelf, naar hun cultuur, naar de wereld en naar het 'wij versus zij' denken.
Educatie is programmering. Wie geboren wordt in een fundamentalistische familie, of in een gebroken en getraumatiseerd gezin, of binnen een strenge religieuze cultuur, zal heel moeilijk kunnen ontsnappen aan de doctrines, de angsten en de vooroordelen, want die zitten opgeslagen in het onderbewuste. De input die men meekrijgt, wordt de output voor het verdere leven. Een multiculturele en harmonieuze samenleving begint dus al vanaf de wieg en later in de school via de opvoeding (programmering) die men meekrijgt. Dit gegeven verklaart ook waarom de gelovigen vaak vasthouden aan hun overtuiging en ook geloven dat hun religie en hun god de enige ware zijn. Het zit bij wijze van spreken in hun genen. Wie geboren wordt in een moslim land zal opgroeien in een islamitische cultuur en moslim worden. Wie geboren wordt in een christelijke gemeenschap, zal hoogstwaarschijnlijk de bijbel en Jezus als waarheid aanvaarden. Enzovoort, alle gelovigen zijn geprogrammeerd, en vaak van jongs af aan, ze aanvaarden een mindcontrol tool als waarheid.
4. Sociale rechtvaardigheid en economische stabiliteit.
Bij grote economische ongelijkheid en wanneer groepen en gemeenschappen moeten vechten om schaarse middelen (zoals jobs, huizen, uitkeringen, sociale voorzieningen,...), worden minderheden en vreemdelingen vaak als zondebok aangewezen. De onvrede onder de bevolking zoekt dan een uitlaatklep. Een stabiele, rechtvaardige economie en een participatieve democratie die iedereen een volwaardig toekomstperspectief biedt, vormen de beste basis voor vreedzame multiculturaliteit.
1. Gedeelde waarden (zoals een grondwet gebaseerd op de mensenrechten).
Culturele vrijheid is nooit absoluut. Er zijn universele mensenrechten en natuurwetten waar iedereen zich dient aan te houden. Daarnaast zijn er ook wetten, die opgesteld zijn door de overheden, om het functioneren van een samenleving te regelen. Handelingen die de rechten van anderen schenden of hun vrijheden inperken (zoals discriminatie, onderdrukking van vrouwen of minderheden) kunnen niet worden getolereerd onder de noemer van cultuur. Er is nood aan een basisniveau van gedeelde democratische waarden.
2. Wederzijdse tolerantie en respect.
Tolerantie betekent niet dat men altijd akkoord gaat met wat anderen doen of zeggen. Het betekent wél dat men accepteert dat iemand het recht heeft om anders te zijn, op voorwaarde dat het 'anders-zijn' geen inbreuk pleegt op de vrijheid en veiligheid van anderen. Jouw vrijheid stopt waar die van een ander begint. Dit vereist empathie: het vermogen om de wereld te bekijken door de bril van een andere cultuur, zonder direct te oordelen. En het vereist ook (mentale en emotionele) volwassenheid en het nemen van verantwoordelijkheid voor het eigen gedrag en de eigen uitspraken. Niet iedereen binnen een gemeenschap (al dan niet cultureel gemengd), bezit deze volwassenheid, maturiteit en emotionele intelligentie, waardoor conflicten vroeg of laat onvermijdelijk zijn.
3. Open communicatie en vrije educatie.
Vooroordelen en 'hate speech' ontstaan vaak door een gebrek aan kennis, door stereotypering in de media (zowel mainstream als alternatief, zowel bij politiek links als bij politiek rechts) en door leiders (politiek, religieus, influencers,...) die een agenda willen doordrukken. Een voorwaarde voor een gezonde multiculturele wereld is objectieve informatievoorziening en een educatie die jongeren leert kritisch, open en onbevooroordeeld te kijken naar zichzelf, naar hun cultuur, naar de wereld en naar het 'wij versus zij' denken.
Educatie is programmering. Wie geboren wordt in een fundamentalistische familie, of in een gebroken en getraumatiseerd gezin, of binnen een strenge religieuze cultuur, zal heel moeilijk kunnen ontsnappen aan de doctrines, de angsten en de vooroordelen, want die zitten opgeslagen in het onderbewuste. De input die men meekrijgt, wordt de output voor het verdere leven. Een multiculturele en harmonieuze samenleving begint dus al vanaf de wieg en later in de school via de opvoeding (programmering) die men meekrijgt. Dit gegeven verklaart ook waarom de gelovigen vaak vasthouden aan hun overtuiging en ook geloven dat hun religie en hun god de enige ware zijn. Het zit bij wijze van spreken in hun genen. Wie geboren wordt in een moslim land zal opgroeien in een islamitische cultuur en moslim worden. Wie geboren wordt in een christelijke gemeenschap, zal hoogstwaarschijnlijk de bijbel en Jezus als waarheid aanvaarden. Enzovoort, alle gelovigen zijn geprogrammeerd, en vaak van jongs af aan, ze aanvaarden een mindcontrol tool als waarheid.
4. Sociale rechtvaardigheid en economische stabiliteit.
Bij grote economische ongelijkheid en wanneer groepen en gemeenschappen moeten vechten om schaarse middelen (zoals jobs, huizen, uitkeringen, sociale voorzieningen,...), worden minderheden en vreemdelingen vaak als zondebok aangewezen. De onvrede onder de bevolking zoekt dan een uitlaatklep. Een stabiele, rechtvaardige economie en een participatieve democratie die iedereen een volwaardig toekomstperspectief biedt, vormen de beste basis voor vreedzame multiculturaliteit.
3. Punten van kritiek
Hoewel het multiculturele model streeft naar harmonie en het vieren van diversiteit, toch is er ook stevige en vaak terechte kritiek op.
1. Een multiculturele samenleving kan net de aanleiding zijn tot meer segregatie (afzondering) in plaats van integratie. Bepaalde groepen en cultuurgemeenschappen gaan dan parallelle samenlevingen opzetten en getto's in de steden creëren waar ze hun eigen cultuur, visies, religies en instituties (beter) kunnen behouden. Mensen wonen, werken en leven dan binnen hun eigen culturele bubbel, waardoor de sociale cohesie (de onderlinge binding in een land) verdwijnt. In sommige gevallen groeit zelfs de roep naar afsplitsing (Balkanisatie). De verschillende groepen (met een andere religie, taal of cultuur) voelen zich niet meer door de centrale regering vertegenwoordigd en starten een burgeroorlog (bijv. Joegoslavië tussen 1991 en 2001) of ze willen (meer) onafhankelijkheid (zoals Baskenland, Catalonië, Schotland, Corsica, Zuid Tirol, de Samen cultuur in Lapland,...) .
2. Multiculturalisme kan ook doorslaan in extreem cultuurrelativisme, namelijk het idee dat alle culturele praktijken moreel gelijkwaardig zijn en dat men er van buitenaf geen oordeel over mag vellen. Dit kan dan leiden tot morele blindheid, waardoor misstanden binnen bepaalde culturen niet meer benoemd of aangepakt mogen worden, uit angst om voor racist, extremist of intolerant te worden versleten. Dit getuigt niet van volwassenheid, maar is gebaseerd op angst, lafheid en onwetendheid. Een recent voorbeeld zijn de misdaden van de Pakistaanse mannengroepen in de UK die op grote schaal jonge, blanke meisje verkrachten. Politie en overheid kijken de andere kant op uit angst om beschuldigd te worden van racisme en omdat ze bang zijn om conflicten te creëren tussen (moslim en niet-moslim) gemeenschappen. Maar blijven zwijgen, zal en kan geen oplossingen brengen.
3. De filosoof Karl Popper wijst op de paradox van tolerantie. Wanneer een samenleving onbegrensd tolerant is, dan wordt haar tolerantie uiteindelijk misbruikt of vernietigd door degenen die intolerant zijn. Door alles zomaar toe te laten, verdwijnen uiteindelijk ook alle verworvenheden en basisbeginselen van een democratie. Hoe tolerant moet een samenleving zijn jegens culturele of religieuze groepen die zelf fundamenteel intolerant zijn naar buitenstaanders, vrouwen of minderheden? Waar botst dit met de westerse waarden die gebaseerd zijn op de erfenis van de Verlichting (18e eeuw). Wanneer groepsrechten, religieuze rechten en culturele rechten zwaarder gaan wegen dan individuele (mensen)rechten en verworven vrijheden, dan ontstaan er wrevel en onbegrip die spanningsvelden creëren onder het volk. Een samenleving heeft het recht op zelfbehoud, en dat kan het beginsel van tolerantie overstijgen indien de eigen veiligheid en die van de instituties van vrijheid op het spel staan.
4. De klassieke westerse waarden focussen op het individu, terwijl multiculturalisme vaak focust op de groep. In het westen staat de vrijheid van het individu centraal. Bijvoorbeeld de vrijheid om je eigen partner te kiezen, je religie te verlaten of je seksualiteit te uiten. Binnen sommige traditionele culturen staat de eer of de norm van de groep / de familie / het geloof boven het individu. Dit kan leiden tot sociale druk, uitsluiting, kindhuwelijken, polygamie of in extreme gevallen zelfs tot bloedwraak (gericht op iemand van een andere familie) en eerwraak (gericht op iemand van de eigen familie).
5. De westerse samenleving streeft naar absolute gelijkwaardigheid tussen seksen. Sommige culturele en religieuze stromingen hanteren echter strikte patriarchale (door mannen gedomineerde) rollen, waarbij de positie van de vrouw ondergeschikt is. De liberale waarde van het vrije woord beschermt ook de vrijheid om religies, tradities en culturen te bekritiseren, te parodiëren of te beledigen. Multiculturalisme vraagt juist vaak om respect en bescherming van de 'gevoeligheden' en tradities bij bepaalde groepen, wat dan kan leiden tot zelfcensuur of wetgeving tegen godslastering/haatzaaien. De westerse wereld heeft de afgelopen decennia grote stappen gezet in de acceptatie en wettelijke bescherming van seksuele minderheden. Dit botst frontaal met culturen of religieuze gemeenschappen waar LGBT mensen moreel worden afgekeurd.
De grote intellectuele uitdaging van onze tijd is het vinden van de balans. Hoeveel ruimte kan worden gegeven aan cultuurverschillen (multiculturalisme) zonder de universele rechten en individuele vrijheden (het liberalisme) op te offeren die de basis vormen van de westerse democratie?
Hoewel het multiculturele model streeft naar harmonie en het vieren van diversiteit, toch is er ook stevige en vaak terechte kritiek op.
1. Een multiculturele samenleving kan net de aanleiding zijn tot meer segregatie (afzondering) in plaats van integratie. Bepaalde groepen en cultuurgemeenschappen gaan dan parallelle samenlevingen opzetten en getto's in de steden creëren waar ze hun eigen cultuur, visies, religies en instituties (beter) kunnen behouden. Mensen wonen, werken en leven dan binnen hun eigen culturele bubbel, waardoor de sociale cohesie (de onderlinge binding in een land) verdwijnt. In sommige gevallen groeit zelfs de roep naar afsplitsing (Balkanisatie). De verschillende groepen (met een andere religie, taal of cultuur) voelen zich niet meer door de centrale regering vertegenwoordigd en starten een burgeroorlog (bijv. Joegoslavië tussen 1991 en 2001) of ze willen (meer) onafhankelijkheid (zoals Baskenland, Catalonië, Schotland, Corsica, Zuid Tirol, de Samen cultuur in Lapland,...) .
2. Multiculturalisme kan ook doorslaan in extreem cultuurrelativisme, namelijk het idee dat alle culturele praktijken moreel gelijkwaardig zijn en dat men er van buitenaf geen oordeel over mag vellen. Dit kan dan leiden tot morele blindheid, waardoor misstanden binnen bepaalde culturen niet meer benoemd of aangepakt mogen worden, uit angst om voor racist, extremist of intolerant te worden versleten. Dit getuigt niet van volwassenheid, maar is gebaseerd op angst, lafheid en onwetendheid. Een recent voorbeeld zijn de misdaden van de Pakistaanse mannengroepen in de UK die op grote schaal jonge, blanke meisje verkrachten. Politie en overheid kijken de andere kant op uit angst om beschuldigd te worden van racisme en omdat ze bang zijn om conflicten te creëren tussen (moslim en niet-moslim) gemeenschappen. Maar blijven zwijgen, zal en kan geen oplossingen brengen.
3. De filosoof Karl Popper wijst op de paradox van tolerantie. Wanneer een samenleving onbegrensd tolerant is, dan wordt haar tolerantie uiteindelijk misbruikt of vernietigd door degenen die intolerant zijn. Door alles zomaar toe te laten, verdwijnen uiteindelijk ook alle verworvenheden en basisbeginselen van een democratie. Hoe tolerant moet een samenleving zijn jegens culturele of religieuze groepen die zelf fundamenteel intolerant zijn naar buitenstaanders, vrouwen of minderheden? Waar botst dit met de westerse waarden die gebaseerd zijn op de erfenis van de Verlichting (18e eeuw). Wanneer groepsrechten, religieuze rechten en culturele rechten zwaarder gaan wegen dan individuele (mensen)rechten en verworven vrijheden, dan ontstaan er wrevel en onbegrip die spanningsvelden creëren onder het volk. Een samenleving heeft het recht op zelfbehoud, en dat kan het beginsel van tolerantie overstijgen indien de eigen veiligheid en die van de instituties van vrijheid op het spel staan.
4. De klassieke westerse waarden focussen op het individu, terwijl multiculturalisme vaak focust op de groep. In het westen staat de vrijheid van het individu centraal. Bijvoorbeeld de vrijheid om je eigen partner te kiezen, je religie te verlaten of je seksualiteit te uiten. Binnen sommige traditionele culturen staat de eer of de norm van de groep / de familie / het geloof boven het individu. Dit kan leiden tot sociale druk, uitsluiting, kindhuwelijken, polygamie of in extreme gevallen zelfs tot bloedwraak (gericht op iemand van een andere familie) en eerwraak (gericht op iemand van de eigen familie).
5. De westerse samenleving streeft naar absolute gelijkwaardigheid tussen seksen. Sommige culturele en religieuze stromingen hanteren echter strikte patriarchale (door mannen gedomineerde) rollen, waarbij de positie van de vrouw ondergeschikt is. De liberale waarde van het vrije woord beschermt ook de vrijheid om religies, tradities en culturen te bekritiseren, te parodiëren of te beledigen. Multiculturalisme vraagt juist vaak om respect en bescherming van de 'gevoeligheden' en tradities bij bepaalde groepen, wat dan kan leiden tot zelfcensuur of wetgeving tegen godslastering/haatzaaien. De westerse wereld heeft de afgelopen decennia grote stappen gezet in de acceptatie en wettelijke bescherming van seksuele minderheden. Dit botst frontaal met culturen of religieuze gemeenschappen waar LGBT mensen moreel worden afgekeurd.
De grote intellectuele uitdaging van onze tijd is het vinden van de balans. Hoeveel ruimte kan worden gegeven aan cultuurverschillen (multiculturalisme) zonder de universele rechten en individuele vrijheden (het liberalisme) op te offeren die de basis vormen van de westerse democratie?
4. Globalisering
Leidt de combinatie van enerzijds de migratie uit andere culturen en geloofssystemen (fysieke vermenging) en anderzijds de invloed van het internet (digitale vermenging) tot een multiculturele toekomst? De grote wereldsteden zijn ondertussen een smeltkroes van diversiteit geworden, een mozaïek van tientallen verschillende achtergronden in even vele wijken. Stadsmensen krijgen daardoor een 'vloeibare' of meervoudige identiteit die beïnvloed wordt door de diverse cultuurgemeenschappen. Een andere evolutie zijn de digitale nomaden. Door internet en flexibel werk ontstaat er een groeiende klasse van mensen die overal ter wereld kunnen wonen en werken. Zij vormen een mondiale subcultuur die zich overal thuis voelt, maar nergens diepe culturele wortels heeft.
Door de globalisering en de digitalisering van de wereld verliezen velen hun traditionele ankers (zoals de lokale kerk, het verenigingsleven of de nationale identiteit) en sommigen ervaren een existentiële angst om de eigen identiteit kwijt te raken. Als reactie hierop gaat men radicaliseren en zich terugtrekken in de eigen cultuur of subcultuur. Dit leidt tot nationalistische politieke bewegingen die de landsgrenzen willen bewaken en tot stedelijke getto's (migranten wijken) die hun traditionele cultuur willen beschermen. Ook het internet creëert echoputten en digitale stammen (tribes) waar mensen online gelijkgestemden zoeken in gesloten ideologische groepen.
De wereld evolueert paradoxaal genoeg naar een samenleving die meer op elkaar lijkt, maar tegelijkertijd ook meer verdeeld is. Er komt niet dadelijk een uniforme wereldcultuur waarin alle verschillen verdwijnen. Er ontstaat een wereld waarin de oppervlakkige cultuur (technologie, communicatiemiddelen, business en entertainment) universeler worden, maar waarin de diepe cultuur (waarden, religie, moraliteit en de zoektocht naar een eigen unieke identiteit) juist feller verdedigd en gefragmenteerd worden dan ooit tevoren.
5. Agenda 2030
En dan is er nog de vraag of de multiculturele samenleving past in de plannen van de elite (Agenda 2030 oftewel de grote reset). Het eeuwenoude script (opgefrist door de Trilaterale Commissie in 1973), is nog steeds de vorming van een wereldregering of althans van een wereldbestuur (global governance), flink geholpen door AI en technologie. Daarbij hoort ook een wereldleger, een wereldreligie, een wereldcultuur, een wereldeconomie, een (digitale) wereldmunt, een wereldtaal, een uniform wereldonderwijs, een nieuwe wereldorde en een wereldomspannend controle- en toezichtsysteem.
De multiculturele samenleving is de tussenstap om tot een uniforme wereldcultuur te komen. En de religieuze diversiteit van nu zal zich oplossen in een eenvormige wereldreligie. Dit zou het centraal bestuur van de planeet makkelijker en eenvoudiger maken. Het is een plan voor de verre toekomst. De architecten van de matrix denken niet in jaren, maar in eeuwen.
Maar eerst komen er 6 grote machtsblokken of wereldstaten (zoals George Orwell ze noemt in zijn boek 1984). Met name: de Noord-Amerikaanse Unie, de Europese Unie, de Afrikaanse Unie, de Unie van Zuid-Amerikaanse Naties, het Aziatisch-Pacifische Blok en de Euraziatische Economische Unie. Pas veel later worden alle Unies dan verenigd onder het wereldbestuur (de VN, de WHO en het WEF zijn de verre voorlopers daarvan). Volgens sommigen zelfs onder leiding van de Antichrist, wie dat ook moge zijn.
De Europese Unie wordt gezien als het ultieme 'model'. Het is het verst gevorderde voorbeeld van supranationale integratie ter wereld. Lidstaten hebben al een groot deel van hun soevereiniteit, munteenheid (euro), economische belangen en wetgevende macht overgedragen aan het centrale bestuur in Brussel en Straatsburg. In toekomstscenario's voor een wereldbestuur zou de EU de blauwdruk vormen voor de andere blokken, om uiteindelijk op te gaan in een groter mondiaal systeem.
Maar politieke en economische integratie, gesteund door militaire macht, AI controle en kredietsystemen, zijn allemaal niet voldoende om een wereldbevolking stabiel te besturen. Daar is ook sociale en morele cohesie voor nodig en die zal komen door de geleidelijke vorming van een wereldcultuur en een wereldreligie via een proces van assimilatie (samensmelting) en secularisering (het minder belangrijk worden van traditionele religies).
6. Wereldcultuur
Het doel van een wereldcultuur in het globalistische toekomstmodel is het overstijgen van nationalisme en etnische diversiteit, omdat dit de grootste obstakels zijn voor een centraal bestuur. Er worden verschillende mechanismen ingezet om tot een wereldcultuur te komen, hier zijn er 3.
* Consumptie- en media uniformiteit --- Deze fase is volop bezig. Door wereldwijde platformen (zoals YouTube, Netflix, TikTok, Hollywood,...) en multinationals (zoals Apple, McDonald's, Starbucks,...) ontstaat er een universele levensstijl. Jongeren in Tokio, Amsterdam en Nairobi kijken naar dezelfde series, luisteren naar dezelfde muziek en delen dezelfde trends.
* De universele waarden --- Er wordt gebouwd aan een set van universele, post-nationale waarden. Denk hierbij aan concepten als 'wereldburgerschap', klimaatbewustzijn, genderdiversiteit en universele mensenrechten. Nationale geschiedenis en lokale tradities worden in het onderwijs geleidelijk minder dominant ten gunste van een mondiaal perspectief. Door processen van omvolking en ethnocide verliezen cultuurgroepen en gemeenschappen langzaam maar zeker hun (culturele) identiteit, tradities en waardestelsel.
* Lingua Franca (het Engels)--- Lingua Franca betekent de taal die wordt gebruikt voor communicatie tussen mensen die geen gemeenschappelijke moedertaal hebben. Een wereldregering heeft één overkoepelende taal nodig voor bestuur en handel. De dominantie van de Engelse taal in het onderwijs, de wetenschap en het internet fungeert als de cementlaag voor deze cultuur. Elke twee weken verdwijnt er een taal op Aarde (volgens UNESCO), en daarmee een volledig cultureel en intellectueel erfgoed.
7. Wereldreligie
Religie is historisch gezien een van de meest splijtende factoren op Aarde. Om een wereldbestuur te kunnen vestigen, is het elimineren van godsdienstig extremisme en religieuze diversiteit een prioriteit. Het idee is niet om kerken en religie te verbieden, maar om de scherpe randjes ervan af te slijpen tot er een soort 'universele spiritualiteit' overblijft. Dit proces wordt ook wel syncretisme genoemd (het samensmelten van religies). Dit wordt in drie stappen voorbereid:
* Fase 1 --- De interreligieuze dialoog (Oecumene of het streven naar wereldwijde religieuze eenheid) --- Er wordt sterk ingezet op organisaties die de nadruk leggen op wat religies gemeen hebben in plaats van op de verschillen. Initiatieven zoals het World Parliament of Religions of de United Religions Initiative (URI) worden in geopolitieke analyses vaak genoemd als de vroege fundamenten. Het idee is: "We bidden allemaal tot dezelfde God, alleen de naam is anders."
* Fase 2 --- De verschuiving naar 'Aarde spiritualiteit' (Ecotheologie) --- Een opkomend fenomeen is het verbinden van religie met klimaatverandering en de zorg voor de planeet. De Aarde (en de natuur) worden hierin het centrale, heilige object dat alle mensen, ongeacht hun achtergrond, met elkaar verbindt. Dit overstijgt traditionele dogma's en creëert een gemeenschappelijke morele plicht.
* Fase 3 --- Het marginaliseren van 'exclusiviteit' --- Religies of stromingen die beweren de 'enige' waarheid in pacht te hebben (orthodoxe vormen van het christendom, de islam of het jodendom), worden binnen dit model gezien als gevaarlijk of extreem. In een vorderend wereldbestuur worden deze claims maatschappelijk en juridisch steeds minder getolereerd, waardoor religies gedwongen worden zich aan te passen aan de liberale wereldorde.
In conservatieve en religieuze kringen (waaronder het christendom en de islam) worden deze plannen met grote argwaan bekeken. In de christelijke eschatologie (de leer van de eindtijd) wordt de vorming van een wereldregering en een 'verplichte' of opgedrongen wereldreligie rechtstreeks gekoppeld aan de komst van de Antichrist en de Valse Profeet, die de mensheid onder één spiritueel en politiek juk zullen brengen.
Religie moet wel behouden blijven in de toekomst (volgens de ontwerpers van de grote reset) omdat het, naast een middel tot zingeving en verklaring van de zoekende mens, ook een uitstekend controlemiddel is. Een onzichtbare en onbewijsbare God is net als een onzichtbaar en onbewijsbaar virus een prima verhaal om (onwetende) mensen om de tuin te leiden en gehoorzaam te krijgen. Rond 2050 zal het aantal moslims in de wereld het aantal christenen naar verwachting inhalen (2,5 miljard gelovigen). Mocht die trend zich voortzetten de komende eeuwen, dan zou men kunnen veronderstellen dat islam ooit de ene en enige wereldreligie wordt (zoals Jihadisten trouwens graag zouden willen en zich daarvoor beroepen op de Koran - Soera 9). Maar dat is niet zo, want hoe moderner en wetenschappelijk geavanceerder een samenleving wordt, hoe minder mensen traditioneel religieus worden (toont onderzoek aan). En de vrije toegang tot internet (waar info gedeeld wordt die de 3 Abrahamitische religies en hun boeken 'ontmaskeren'), zal de uitbreiding van de islam flink vertragen en zelfs doen afnemen.
Volgens Yuval Harari kan er ook een nieuwe religie ontstaan (Dataïsme), gebaseerd op de fusie van technologie, mens en bewustzijn (transhumanisme). Het centrale geloof is dan dat het universum bestaat uit datastromen (informatie), en de waarde van elk fenomeen of wezen wordt bepaald door zijn bijdrage aan de dataverwerking. De 'God' is dan het 'alwetende algoritme' of een overkoepelend AI wereldbrein (Skynet). Traditionele religies beloven geluk en onsterfelijkheid in het hiernamaals (als je doet en gelooft wat hun heilige boeken zeggen). Bij de technologische religie is het lokmiddel dat het eeuwige leven en het eeuwige geluk nu al te bereiken zijn in het huidige leven via AI, genetische manipulatie, en een upgrade en upload van het bewustzijn in high tech avatars (vanaf 2040).
Maar misschien wordt de wereldreligie wel een mengvorm waar iedere gelovige zich in kan vinden. Een soort mix van het humanisme uit de filosofie, de kosmische spiritualiteit uit de esoterie, het holisme uit de New Age, de ethiek en het mededogen uit het boeddhisme, de naastenliefde uit het christendom, de overgave uit de islam, het verbond met God uit het jodendom, de dharma (plicht / kosmische orde) uit het hindoeïsme, de verwantschap met alles van de Native Americans, het respect voor natuur en kosmos uit de inheemse religies, de bemiddeling met de geestenwereld van de sjamanen,... dit alles overgoten met een diep ontzag voor de ongelofelijke verwezenlijkingen van wetenschap en techniek.
8. Leidt multicultuur naar wereldcultuur
Ja en nee, afhankelijk van de fase en de manier waarop men ernaar kijkt. In de sociologie spreekt men van het spanningsveld tussen de smeltkroes (melting pot) en de saladeschaal (salad bowl). Een multiculturele samenleving functioneert eerst als een opstap naar een wereldcultuur, maar later worden de diepe culturele verschillen juist een obstakel.
1. De multiculturele samenleving als opstap (de paradox van diversiteit)
Volgens theorieën binnen het globalisme is de multiculturele samenleving de perfecte overgangsfase naar een wereldcultuur. Het breekt namelijk de dominantie van de traditionele, homogene natiestaat af.
* Afzwakking van de nationale identiteit.
Wanneer een land zeer divers wordt, verliest de oorspronkelijke, traditionele nationale cultuur haar monopolie. Burgers definiëren zichzelf minder snel puur op basis van hun nationaliteit (Ik ben Belg of Ik ben Fransman). Dit creëert ruimte voor een bredere, post-nationale identiteit (een wereldburger of zelfs een 'galactische' burger).
* Gewenning aan hybride cultuur impulsen.
In een wereldstad met grote diversiteit (zoals Londen, New York, Parijs of Brussel) raken mensen gewend aan het feit dat cultuur vloeibaar is. Men eet fusion-keuken, luistert naar wereldmuziek, kijkt naar films uit vreemde landen, viert verschillende feestdagen en komt in contact met alle nationaliteiten en religies ter wereld. Dit creëert een type burger dat flexibel is en makkelijk openstaat voor mondiale invloeden: de kosmopoliet.
* Cultivatie van universele waarden.
Omdat een multiculturele samenleving veel verschillende groepen herbergt, móét de overheid wel aansturen op wetten en waarden die voor iédereen gelden, los van religie of afkomst. Deze waarden (tolerantie, inclusiviteit, non-discriminatie) zijn precies de morele bouwstenen van de beoogde wereldcultuur.
In deze visie is de multiculturele samenleving de 'smeltkroes' waarin lokale culturen langzaam hun scherpe randjes verliezen en samensmelten tot een universele, mondiale levensstijl.
2. De multiculturele samenleving als hindernis (tribalisme en fragmentatie)
Aan de andere kant kan een multiculturele samenleving de vorming van een wereldcultuur juist enorm in de weg zitten. Als culturele verschillen té diep zijn, leidt diversiteit niet tot assimilatie, maar tot fragmentatie (verdeling).
* De terugkeer naar het tribalisme.
Mensen hebben een fundamentele behoefte aan identiteit en geborgenheid. Wanneer de traditionele nationale cultuur wegvalt, zie je vaak dat groepen zich juist heel rigide gaan vastbijten in hun eigen etnische of religieuze subcultuur. In plaats van een smeltkroes krijg je dan parallelle samenlevingen (segregatie), waarbij groepen langs elkaar heen leven en hun eigen wetten, afspraken en moraal hanteren.
* Onverenigbare morele waarden.
Een wereldcultuur vereist een basisconsensus over fundamentele waarden. Een multiculturele samenleving laat echter zien dat sommige culturele waarden simpelweg botsen. Denk aan het conflict tussen de westerse seculiere vrijheid van meningsuiting en religieuze wetten over godslastering. Of de spanning tussen individuele LGBT rechten en patriarchale familiestructuren. Of het onverenigbare verschil in visie op de rol van de vrouw in moslim clanculturen versus het liberale Europa. Of de scheiding tussen kerk en staat in het westen tegenover de eenheid van religie en politiek bij de moslims (en de joden). Deze diepe overtuigingen laten zich niet zomaar 'weg-globaliseren'.
* De nationalistische tegenreactie.
De snelle overgang naar een multiculturele samenleving roept bij de oorspronkelijke bevolking vaak een felle protectionistische reactie op. Dit zie je overal in het Westen: een herleving van populisme, rechts-nationalisme, de roep om de grenzen te sluiten, remigratie van (illegale) vreemdelingen en het beschermen van de eigen cultuur. Deze tegenbeweging is momenteel één van de grootste (politieke en sociale) barrières voor het globalisme en de plannen tot een wereldcultuur en een wereldregering die de denktanken, elitaire groepen en geheime genootschappen voor ogen hebben.
9. Geweld in de Abrahamitische religies
Zowel de Thora, de Bijbel als de Koran bevatten bizarre verhalen en (soms extreme) verzen waarin geweld en onderdrukking goedgekeurd en aanbevolen worden en zelfs een rechtstreeks bevel van God lijken te zijn. De verzen zijn onder te verdelen in 4 categorieën: (1) oproepen tot oorlog en geweld tussen volkeren, (2) sociale onderdrukking en uitbuiting, (3) huiselijk geweld en geweld tegen vrouwen en tot slot (4) religieus geweld en vervolging. Bekend zijn bijv. Psalm 137:9 uit de bijbel die oproept tot kindermoord: 'God zal goed zijn voor de mens die jouw kinderen zal verpletteren op de rotsen'. Of het beruchte zwaardvers uit de koran (Soera 9:5) 'Wanneer de heilige maanden verstreken zijn, doodt dan de afgodendienaars waar je hen ook vindt.' Er zijn nog een heel pak meer gelijkaardige uitspraken (van profeten en van 'God'). Hier enkele lijsten uit de Bijbel en de Koran.
Theologen beweren dat men deze teksten moet beoordelen in hun historische en culturele context (het oude Midden-Oosten was (en is) een extreem gewelddadige wereld). Volgens hen zijn deze 'goddelijke' aanbevelingen niet langer geldig in onze tijd. Dat kan dan wel zo zijn, maar het is een flauwe uitleg. Want de (vele) fundamentalistische sekten of streng religieuze groepen anno 2026 aanvaarden deze uitleg niet, zij zien hun heilig boek (Thora, Bijbel of Koran) als onfeilbaar en het woord van God als de ultieme waarheid, waar niet kan aan getwijfeld worden. En ten tweede is er de ongemakkelijke waarheid dat een God die oproept tot doodslag, geweld en onderdrukking (ongeacht het tijdperk) eigenlijk een psychopaat is die door zijn uitspraken de ellende en de strijd (eeuwig) laat voortduren (zoals de geschiedenis trouwens toont). De gnostici noemen 'hem' (de God uit de Bijbel, Thora en Koran) de Demiurg (een gevallen wezen die een lagere wereld creëert om zielen in te vangen).
Zijn gelovige moslims, christenen en joden vredelievend? Ja, de meeste
tegenwoordig wel. Dat was ooit anders, daar getuigen de vele
godsdienstoorlogen in Europa en het Midden-Oosten van, die ontelbare
slachtoffers eisten. Het laatste grote godsdienst conflict in Europa was de
dertigjarige oorlog in de 17e eeuw tussen protestanten en katholieken. Maar
het geweld door 'christenen' die in God en de Bijbel geloven, eindigde
daarmee niet, want toen begon ook de kolonisatie van wereld, de slavenhandel
en de (gedwongen) bekering van andersgelovigen die een hele hoop
slachtoffers maakte.
Ook heden ten dage zijn er nog oorlogen die religieus (en cultureel) getint zijn. Dit zijn enkele conflicten, er zijn er meer. Joden tegen moslims in Israël en het Midden-Oosten (Palestina, Libanon, Syrië, Jemen,...). Moslim rebellen vallen christenen aan in Nigeria en Mozambique. Radicale jihad moslims vechten tegen gematigde moslims in Burkina Faso en Mali. In Afghanistan woedt een interne strijd tussen 2 moslim groepen (de Taliban en de Islamitische Staat Khorasan). Boeddhistische nationalisten onderdrukken de moslim minderheid in Myanmar. En tot slot: Israël is er ondertussen in geslaagd om de meest gehate schurkenstaat in de wereld te worden vanwege hun oorlogszuchtige politiek (expansiedrift voor Groot Israël), hun (bewezen) steun aan terreurgroepen, hun gestoorde premier (zoals zoveel premiers trouwens) en hun genocide en slachtpartijen (van kinderen) die onverminderd verder duren, terwijl de wereld toekijkt.
Een religie evolueert en verandert heel traag in de loop van haar bestaan. Dat is een probleem omdat wereld, mens en maatschappij wél razendsnel veranderen. Dit gegeven is uiteraard een bekende 'uitdaging' voor theologen, gelovigen en kerkleiders. Hoe kunnen de religies en de statische teksten uit de Koran en de Bijbel up-to-date blijven in een dynamische wereld? Vaak wordt dan aanbevolen om een onderscheid te maken tussen de tijdloze spirituele kern van een tekst (zoals naastenliefde, rechtvaardigheid en barmhartigheid) en de tijdsgebonden culturele verpakking (zoals wetten over slavernij, kledingvoorschriften of de rol van de vrouw) die wél kunnen mee evolueren met de tijdsgeest. Als voorbeeld: een vers waarin staat dat vrouwen moeten zwijgen in de kerk (Bijbel) of dat dieven hun handen moeten worden afgehakt (Koran), worden best gezien als een product van de cultuur uit de oudheid of de 7e-eeuwse Arabische woestijn. Wat toen een 'normale' gang van zaken was voor die specifieke cultuur, moeten we vandaag de dag uiteraard heel anders bekijken. Het probleem ligt niet zozeer bij 'slechte' mensen, maar bij een 'slechte' en verkeerd begrepen ideologie, afkomstig uit boeken die samengesteld zijn door (feilbare) mensen met een bepaalde agenda.
Ook heden ten dage zijn er nog oorlogen die religieus (en cultureel) getint zijn. Dit zijn enkele conflicten, er zijn er meer. Joden tegen moslims in Israël en het Midden-Oosten (Palestina, Libanon, Syrië, Jemen,...). Moslim rebellen vallen christenen aan in Nigeria en Mozambique. Radicale jihad moslims vechten tegen gematigde moslims in Burkina Faso en Mali. In Afghanistan woedt een interne strijd tussen 2 moslim groepen (de Taliban en de Islamitische Staat Khorasan). Boeddhistische nationalisten onderdrukken de moslim minderheid in Myanmar. En tot slot: Israël is er ondertussen in geslaagd om de meest gehate schurkenstaat in de wereld te worden vanwege hun oorlogszuchtige politiek (expansiedrift voor Groot Israël), hun (bewezen) steun aan terreurgroepen, hun gestoorde premier (zoals zoveel premiers trouwens) en hun genocide en slachtpartijen (van kinderen) die onverminderd verder duren, terwijl de wereld toekijkt.
Een religie evolueert en verandert heel traag in de loop van haar bestaan. Dat is een probleem omdat wereld, mens en maatschappij wél razendsnel veranderen. Dit gegeven is uiteraard een bekende 'uitdaging' voor theologen, gelovigen en kerkleiders. Hoe kunnen de religies en de statische teksten uit de Koran en de Bijbel up-to-date blijven in een dynamische wereld? Vaak wordt dan aanbevolen om een onderscheid te maken tussen de tijdloze spirituele kern van een tekst (zoals naastenliefde, rechtvaardigheid en barmhartigheid) en de tijdsgebonden culturele verpakking (zoals wetten over slavernij, kledingvoorschriften of de rol van de vrouw) die wél kunnen mee evolueren met de tijdsgeest. Als voorbeeld: een vers waarin staat dat vrouwen moeten zwijgen in de kerk (Bijbel) of dat dieven hun handen moeten worden afgehakt (Koran), worden best gezien als een product van de cultuur uit de oudheid of de 7e-eeuwse Arabische woestijn. Wat toen een 'normale' gang van zaken was voor die specifieke cultuur, moeten we vandaag de dag uiteraard heel anders bekijken. Het probleem ligt niet zozeer bij 'slechte' mensen, maar bij een 'slechte' en verkeerd begrepen ideologie, afkomstig uit boeken die samengesteld zijn door (feilbare) mensen met een bepaalde agenda.
Maar fundamentalisten verwerpen de moderne cultuur en eisen een letterlijke
naleving van de teksten, ongeacht de historische context. Zij zien de
moderniteit niet als 'vooruitgang', maar als moreel verval. Profeet Mohammed
beweerde dat de Koran het laatste woord van God is (en dus perfect) en niet
kan gewijzigd worden. Omdat de tekst niet mag veranderen, proberen
fundamentalisten de maatschappij terug te dwingen in het keurslijf van
eeuwen geleden. Dit leidt onherroepelijk tot frictie en tot het religieuze
geweld dat we vandaag de dag nog zien.
Het christendom heeft haar duistere en middeleeuwse verleden van brandstapels, kortzichtigheid, onderdrukking, vervolging en verovering ooit achter zich moeten laten, omdat de wereld nu eenmaal evolueert en de kerken leeglopen omdat de tijdsgeest verandert. Maar een zelfde soort reformatie van de islam zit er niet dadelijk in. De leer van Mohammed is absoluut. Toch kan het snel gaan. Dankzij internet worden discussies en onderzoeken massaal gedeeld in podcasts waar de woorden en richtlijnen van de Koran en profeet Mohammed kritisch worden bekeken en in vraag gesteld. De islam wordt onbarmhartig op de rooster gelegd en ontmaskerd en iedereen kan het volgen op social media. Daar kunnen de imams in de moskeeën niet tegenop.
Het probleem is dat binnen de islam (en in mindere mate bij het jodendom) de staat/politiek en de religie niet van elkaar kunnen gescheiden worden (zoals bij het christendom, waar staat en kerk wél gescheiden zijn). Het staat zelfs in de Koran dat dit niet kan/mag. De islam is dus zowel een politiek raamwerk als een strikte religie en beiden zijn gericht op expansie en verovering. Verschillende Soera's in de Koran wijzen daarop (Soera 9:29, Soera 9:5, Soera 2:193). De Koran bevat de theologische blauwdrukken voor oorlogsvoering. En dat is voldoende bewijs voor de fundamentalisten om hun leer op te dringen en geweld te gebruiken, gezien ze overtuigd zijn dat de islam de hele wereld militair moet onderwerpen. Dat de Koran ook Soera's bevat over vreedzaam samenleven doet dan (voor de Jihadisten) niet zoveel ter zake.
Het christendom heeft haar duistere en middeleeuwse verleden van brandstapels, kortzichtigheid, onderdrukking, vervolging en verovering ooit achter zich moeten laten, omdat de wereld nu eenmaal evolueert en de kerken leeglopen omdat de tijdsgeest verandert. Maar een zelfde soort reformatie van de islam zit er niet dadelijk in. De leer van Mohammed is absoluut. Toch kan het snel gaan. Dankzij internet worden discussies en onderzoeken massaal gedeeld in podcasts waar de woorden en richtlijnen van de Koran en profeet Mohammed kritisch worden bekeken en in vraag gesteld. De islam wordt onbarmhartig op de rooster gelegd en ontmaskerd en iedereen kan het volgen op social media. Daar kunnen de imams in de moskeeën niet tegenop.
Het probleem is dat binnen de islam (en in mindere mate bij het jodendom) de staat/politiek en de religie niet van elkaar kunnen gescheiden worden (zoals bij het christendom, waar staat en kerk wél gescheiden zijn). Het staat zelfs in de Koran dat dit niet kan/mag. De islam is dus zowel een politiek raamwerk als een strikte religie en beiden zijn gericht op expansie en verovering. Verschillende Soera's in de Koran wijzen daarop (Soera 9:29, Soera 9:5, Soera 2:193). De Koran bevat de theologische blauwdrukken voor oorlogsvoering. En dat is voldoende bewijs voor de fundamentalisten om hun leer op te dringen en geweld te gebruiken, gezien ze overtuigd zijn dat de islam de hele wereld militair moet onderwerpen. Dat de Koran ook Soera's bevat over vreedzaam samenleven doet dan (voor de Jihadisten) niet zoveel ter zake.
10. Tot slot
Het internet in combinatie met migratie vagen de fysieke, culturele en religieuze grenzen gedeeltelijk weg, maar de menselijke behoefte om ergens bij te horen en zich te onderscheiden van 'de rest', zorgt ervoor dat cultuurverschillen altijd zullen blijven bestaan. Ze verhuizen simpelweg van de fysieke wereld naar de mentale en digitale wereld. En religies zullen er altijd zijn. De mens zoekt naar zingeving, identiteit en gemeenschap en dat zijn 3 functies die religies kunnen bieden. Maar die zoektocht naar betekenis kan ook los van een kerk en een systeem gebeuren. Het kan een innerlijke weg zijn, een spirituele reis naar waarheid in plaats van het blind geloof in eeuwenoude boeken met gekke regels en geschreven door feilbare mensen.
De multiculturele samenleving is, volgens de architecten van de grote reset, de noodzakelijke eerste fase om de oude, starre nationale structuren af te breken en de wereld te mengen. Het is echter een instabiele fase. Om door te groeien naar een echte wereldcultuur, mag het model niet blijven steken in de 'saladeschaal' (waarin alle culturen los van elkaar blijven bestaan). De architecten van een wereldcultuur willen de cultuurverschillen uiteindelijk via onderwijs, media en economische druk zodanig gelijkschakelen dat de diepe, conflictgevoelige waarden verdwijnen. Pas wanneer cultuur oppervlakkig en uniform wordt (gereduceerd tot popmuziek, kledingstijlen en eten, zonder politieke of religieuze dogma's), kan men spreken van een wereldcultuur.
In dit model is de vorming van de 'wereldmens' dus de ultieme sluitsteen: een burger die zichzelf in de eerste plaats ziet als mondiale bewoner van de (technologisch gestuurde) Aarde, een universele moraal en levensstijl aanhangt (een afgevlakte cultuur gedicteerd door big tech, big government en big money), de oude nationale tradities en religieuze dogma's heeft losgelaten en zich volledig heeft ingeplugd en vastgezet in de smart world.
Maar de geschiedenis leert dat de grote wereldrijken (zoals het Mongoolse, het Romeinse, of het Britse Rijk), waarbij culturen, landsgrenzen, talen en religies worden gladgestreken en uniformer worden, nooit blijven bestaan. Ze vallen uiteen, soms na honderden jaren, en een nieuwe diversiteit en opsplitsing ontstaat. Opnieuw proberen de architecten achter de schermen om een wereldrijk te bouwen (in de verre toekomst), deze keer eentje die zelfs de hele wereld zou omvatten. En opnieuw zal het mislukken....
Het internet in combinatie met migratie vagen de fysieke, culturele en religieuze grenzen gedeeltelijk weg, maar de menselijke behoefte om ergens bij te horen en zich te onderscheiden van 'de rest', zorgt ervoor dat cultuurverschillen altijd zullen blijven bestaan. Ze verhuizen simpelweg van de fysieke wereld naar de mentale en digitale wereld. En religies zullen er altijd zijn. De mens zoekt naar zingeving, identiteit en gemeenschap en dat zijn 3 functies die religies kunnen bieden. Maar die zoektocht naar betekenis kan ook los van een kerk en een systeem gebeuren. Het kan een innerlijke weg zijn, een spirituele reis naar waarheid in plaats van het blind geloof in eeuwenoude boeken met gekke regels en geschreven door feilbare mensen.
De multiculturele samenleving is, volgens de architecten van de grote reset, de noodzakelijke eerste fase om de oude, starre nationale structuren af te breken en de wereld te mengen. Het is echter een instabiele fase. Om door te groeien naar een echte wereldcultuur, mag het model niet blijven steken in de 'saladeschaal' (waarin alle culturen los van elkaar blijven bestaan). De architecten van een wereldcultuur willen de cultuurverschillen uiteindelijk via onderwijs, media en economische druk zodanig gelijkschakelen dat de diepe, conflictgevoelige waarden verdwijnen. Pas wanneer cultuur oppervlakkig en uniform wordt (gereduceerd tot popmuziek, kledingstijlen en eten, zonder politieke of religieuze dogma's), kan men spreken van een wereldcultuur.
In dit model is de vorming van de 'wereldmens' dus de ultieme sluitsteen: een burger die zichzelf in de eerste plaats ziet als mondiale bewoner van de (technologisch gestuurde) Aarde, een universele moraal en levensstijl aanhangt (een afgevlakte cultuur gedicteerd door big tech, big government en big money), de oude nationale tradities en religieuze dogma's heeft losgelaten en zich volledig heeft ingeplugd en vastgezet in de smart world.
Maar de geschiedenis leert dat de grote wereldrijken (zoals het Mongoolse, het Romeinse, of het Britse Rijk), waarbij culturen, landsgrenzen, talen en religies worden gladgestreken en uniformer worden, nooit blijven bestaan. Ze vallen uiteen, soms na honderden jaren, en een nieuwe diversiteit en opsplitsing ontstaat. Opnieuw proberen de architecten achter de schermen om een wereldrijk te bouwen (in de verre toekomst), deze keer eentje die zelfs de hele wereld zou omvatten. En opnieuw zal het mislukken....
Volgende keer deel 3: Kalergi plan
Deel 1: Cultuurgroepen
Deel 2: Multiculturele Toekomst
Deel 3: Het Kalergi Plan
Deel 4: Omvolking en Wereldcultuur
Deel 5: Samenvatting
Geen opmerkingen
Een reactie posten