Hoofdstukken
01. Terminologie
02. De grote vervanging
03. De geschiedenis herhaalt zich altijd
04. Landen die migranten weigeren
05. Europa laat wél migranten toe
06. Remigratie of regulatie
07. Orde uit chaos
08. Zelfdestructie door tolerantie
09. Cultuurclash
10. Reformatie
11. Het legerkamp der heiligen
12. Tot slot
° Asielzoeker
Iemand die zijn of haar thuisland heeft verlaten, vanwege vervolging, onderdrukking of geweld, en in een ander land een aanvraag (asiel) indient om bescherming te krijgen. Status van de persoon: de procedure is lopende en de asielzoeker is gedurende die tijd niet illegaal. De overheid van het gastland onderzoekt tijdens de procedure of de persoon daadwerkelijk gevaar loopt in het land van herkomst. Kenmerk: iedereen heeft het internationale recht om asiel aan te vragen, maar zolang de procedure loopt, krijgt de persoon nog geen definitieve verblijfsvergunning. Een 'vluchteling' is daarna dan de officiële, juridische status die iemand verkrijgt nadat de asielprocedure succesvol is doorlopen.
° Vluchteling
Iemand die 'gegronde vrees' heeft voor vervolging in zijn eigen land wegens ras, godsdienst, nationaliteit, politieke overtuiging, of het behoren tot een bepaalde sociale groep. Status: de persoon is officieel erkend. In Nederland en België krijgt een erkende vluchteling een tijdelijke verblijfsvergunning (statusreiziger of statushouder genoemd). Kenmerk: er is sprake van acute dwang om het eigen land te verlaten en terugkeren naar dat land is gevaarlijk en riskant, meestal vanwege oorlogsgeweld, discriminatie of terreur. Een aparte groep vormen de klimaatvluchtelingen, mensen die naar andere landen vluchten vanwege natuurrampen en klimatologische fenomenen (zoals droogte). Volgens het VN vluchtelingenverdrag kunnen deze mensen geen asiel krijgen, ze kunnen wel tijdelijk opgevangen worden uit humanitaire overwegingen.
° Immigrant en migrant
Dit zijn brede, overkoepelende termen voor iedereen die verhuist naar een ander land met het doel om zich daar voor langere tijd of permanent te vestigen. Status: kan variëren van tijdelijk (bijv. een expat, student of gastarbeider) tot permanent. Kenmerk: de motivatie is meestal vrijwillig of gedreven door persoonlijke en economische redenen, zoals werk, studie, liefde (gezinshereniging) of gewoon omdat men zin heeft om te verhuizen naar andere streek. Zoals de vele Belgen en Nederlanders die een nieuw leven in Frankrijk of Spanje beginnen. Een migrant kan in theorie veilig terugkeren naar het land van herkomst en behoudt de bescherming van de eigen overheid.
° Illegaal
Belangrijke toelichting: mensen zelf kunnen nooit 'illegaal' zijn, enkel het gedrag van iemand of een bepaalde handeling kan 'illegaal' zijn (zoals het overtreden van de vreemdelingenwet).
° Ontheemden
Dit zijn mensen die binnen de grenzen van hun eigen land op de vlucht zijn. Ze hebben net als vluchtelingen hun huis moeten verlaten vanwege oorlog, geweld, vervolging of natuurrampen, maar het cruciale verschil is dat zij geen internationale grens zijn overgestoken. Er is dus een juridisch verschil. Vluchtelingen steken wél een landsgrens over en vallen daardoor onder het internationale vluchtelingenrecht. Het gastland of internationale organisaties zijn dan verantwoordelijk voor hun bescherming en opvang. Ontheemden blijven in hun eigen land. Juridisch gezien blijft hun eigen overheid verantwoordelijk voor hun veiligheid en welzijn. Dit is vaak problematisch, omdat diezelfde overheid soms de oorzaak is van het geweld (bijvoorbeeld bij een burgeroorlog), of simpelweg niet de mogelijkheden heeft om te helpen (zoals na een zware aardbeving of hongersnood).
° Autochtoon
Betekent letterlijk 'oorspronkelijke bewoner'. Iemand wordt een autochtoon genoemd als hij of zij plus de beide ouders in het land zelf zijn geboren. Grootouders tellen niet mee. Tegenwoordig spreekt men liever van een 'inwoner met een Nederlandse / Belgische achtergrond'.
° Allochtoon
Betekent letterlijk 'van een andere aarde'. Iemand wordt een allochtoon genoemd als men in Nederland of België woont en ten minste één ouder heeft die in het buitenland werd geboren. Wie zelf in het buitenland is geboren, is een 'eerste generatie allochtoon'. Wie in Nederland/België is geboren maar de ouders niet, is een 'tweede generatie allochtoon'. Men gebruikt tegenwoordig liever de benaming 'inwoner met een migratie achtergrond'.
° Multicultureel
Dit verwijst naar een maatschappij waarin mensen met diverse etnische, religieuze en culturele achtergronden vreedzaam samenleven, waarbij cultuurverschillen niet enkel worden getolereerd, maar worden erkend als een structureel en gelijkwaardig onderdeel van de gezamenlijke samenleving. Vroeger lag de nadruk sterk op 'assimilatie' (aanpassen en opgaan in de dominante cultuur). Nu draait het eerder om 'inclusie': de samenleving past zich zó aan dat iedereen, met behoud van de eigen identiteit, gelijke kansen krijgt op de arbeidsmarkt, in het onderwijs, in het sociaal leven en in de politiek. Een stad of een land bestaat dan niet langer uit één grote meerderheidsgroep en een paar kleine minderheden. Er is eerder sprake van hyperdiversiteit, dus heel veel verschillende groepen en culturen plus een grote gelaagdheid binnen de groepen (verschillen in migratiegeschiedenis, opleidingsniveau en leefstijl binnen dezelfde cultuur).
De grote vervanging
Naast de legale migranten die binnen het VN plan naar Europa komen, zijn er ook een pak illegalen die via mensensmokkelaars de oversteek wagen. Dit zijn vaak jonge, mannelijke Afrikanen die geen voeling hebben met de westerse cultuur, maar naar hier gelokt worden door de propaganda van de smokkelaars die hen een hemel op Aarde beloven in het rijke westen. Hier een kort filmpje van de NOS hoe dit in zijn werk gaat. Deze migratie van dubieuze gelukszoekers wordt 'bewapend' (men gebruikt hen als wapen), zegt Liz Truss (een voormalige eerste minister van de UK), met de bedoeling om de maatschappij te ontregelen en chaos te creëren (zie verder).
Volgens sommigen gebeurt dit ook met financiële (en andere) steun vanuit Israël. Want mensen smokkelen is in feite niet echt lucratief (in vergelijking met het smokkelen van drugs of wapens). Er is externe financiële ondersteuning nodig om het (illegale) migratiesysteem in stand te houden. Volgens sommigen sponsort onder meer George Soros de illegale migratiestroom richting Europa. Israël wil een multicultureel Europa, want de moslims die op de vlucht slaan vanwege de oorlogen die Israël start en voert, moeten ergens naartoe kunnen. En er is ook nog steeds de joodse agenda om het blanke, christelijke ras te laten 'verdwijnen', onder meer door Europa te overspoelen met mensen uit andere culturen. Dat is geen geheim, het wordt vaak herhaald door prominente joodse leiders (hier en hier). Israël wil niet alleen een Groot Israël vestigen, maar ook een wereldmacht worden.
Soms spreekt men ook over The Great Replacement. Dit verwijst naar de demografische verschuivingen die bezig zijn in alle grote Europese en Amerikaanse steden. Daar groeit het aantal inwoners met een migratieachtergrond al decennialang, maar de laatste jaren is die toename exponentieel. In veel West-Europese grootsteden raken de autochtone bewoners in de minderheid en volledige wijken behoren toe aan niet-Europese cultuurgemeenschappen. Aan dit tempo zullen de steden en landen in Europa binnenkort een mengelmoes zijn van vreemde culturen, waardoor de westerse cultuur tamelijk snel (voorgoed) haar bestaansgrond verliest. Dat is gewoon een objectieve vaststelling. Sommigen juichen dit toe (het linkse kamp) terwijl anderen deze trend willen stoppen (het rechtse kamp).
De daling van het geboortecijfer onder de oorspronkelijke (blanke en christelijke) Europese bevolking, gecombineerd met de immigratie van niet-westerse migranten (vaak specifiek moslims), veroorzaakt een impactvolle verandering in de bevolkingsopbouw van een stad en van een land. En de politieke machten (zowel links als rechts) hebben daar niet dadelijk een bevredigend en gelijkgestemd antwoord op. Verschillende opties dienen zich aan: van integratie en assimilatie tot remigratie en grenzen dicht.
Het succes van de 'great replacement' theorie schuilt in haar vermogen om eenvoudige verklaringen te bieden voor complexe crises (economische onzekerheid, stijgende migratie, terrorisme, sociale ondergang,..). Door (bepaalde) migranten (vaak met een islamitische achtergrond) af te schilderen als bedreigingen wordt de angst onder de bevolking tot een politiek instrument waarmee dan bepaalde agenda's kunnen doorgevoerd kunnen. Er worden twee fouten gemaakt: rechts generaliseert en voedt de angst; links ontkent en verdoezelt de realiteit. Beiden missen nuance, beiden polariseren en gebruiken de migratie problematiek (die er wel degelijk is) voor politiek gewin.
In
deel 3 kwam het plan aan bod waarin de door graaf Kalergi voorgestelde
'vermenging der rassen' uit 1925 al wijst naar een soort georkestreerde
omvolking in Europa. Hoe men het ook draait of keert, er wordt een script
uitgespeeld. Vrijwel iedereen is op de hoogte
van Agenda 2030 en
de grote reset. Het komt goed uit voor de heersende klasse dat de immigratie ook chaos,
onvrede en verdeling brengt. Met hun adagio's indachtig (orde uit chaos
en verdeel en heers) is het niet moeilijk om te begrijpen dat de
massale immigratie van illegalen (zonder geldige verblijfsvergunning),
vreemdelingen (uit totaal andere culturen) en asielzoekers (vluchtelingen
vanwege gevaar in eigen land) een aanleiding kan zijn om digitale ID's en
sociale controlesystemen in te voeren 'ter bescherming van de
samenleving', met als oplossing: iedereen opsluiten in een digitale AI gevangenis.
En de verdwijnende westerse cultuur kan dan
vervangen worden door hun
nieuwe wereld orde. Dingen als omvolking, ethnocide en een migratiecrisis komen hen dus
goed uit en passen in een eeuwenoude agenda tot het vestigen van een
wereldregering, met een wereldreligie, een wereldcultuur en een
wereldomspannend controlesysteem. Hun hoop is wellicht dat wanneer in de
toekomst de culturen samensmelten tot één uniforme cultuur (onder meer door
de migratie, de vluchtelingstromen en de invloed van het internet), het
dan veel makkelijker zal zijn om wereldcontrole te bereiken (zie deel 2).
Het uitlokken van een burgeroorlog of volksrevolutie zou een goede
aanleiding zijn voor de heersende klasse om een machtsvacuüm te creëren en
de burgerlijke onvrede daarna te blussen met hun nieuwe
big brother orde. Dagelijks passeren nu filmpjes en berichten op social media over
ontspoorde illegalen en ruziezoekende migranten. En dagelijks stromen
honderden nieuwe vreemdelingen Europa binnen (geen gezinnen, maar jonge,
alleenstaande mannen) die blijkbaar weinig respect tonen, op zoek zijn naar
gratis opvang en steun en ondertussen de (blanke) meisjes en vrouwen lastig
vallen. Het valt niet moeilijk te zien waarom dit zal escaleren naar een
explosieve situatie (met protesten, geweld, brandstichting en knokploegen
van bewoners die hun wijken verdedigen). De mensen zijn het beu (ook de
allochtonen en migranten die al langer in Europa wonen en zich geïntegreerd hebben) en iedereen roept dat het zo niet
verder kan.
Geen mens is illegaal, dat klopt, en iedereen
die vlucht voor oorlogsgeweld in zijn land mag hier hulp krijgen, ook dat is
waar. Maar wat zich momenteel afspeelt in Europa is iets anders en heeft
niets met solidariteit te maken. Transmigranten doorkruisen de
middellandse zee in gammele bootjes (volgens sommigen met steun van geheime
diensten zoals Mossad) en stranden in Griekenland, Spanje, Cyprus en Italië op weg
naar de sociale welvaartsstaat. Dit alles terwijl de Europese landen
helemaal niet klaar zijn om zoveel mensen op te vangen (financieel, sociaal,
huisvesting, infrastructuur,...). Verder worden moslims en christenen opgezet tegen elkaar,
en daar is een reden voor. De onvrede wordt bewust aangewakkerd, de chaos
uitgelokt, de probleemsituaties gecreëerd, de filmpjes met zinloos geweld
gretig gedeeld,... waardoor het volk uiteindelijk gaat smachten naar een
oplossing, en klaar is om de vooraf geplande agenda te aanvaarden:
de grote reset. Maar eerst dient het westen gebroken en verdeeld te worden, en dat is nu bezig. Inderdaad, de klassieke truc:
probleem-reactie-oplossing.
If you trust the government - you don't know history.
De geschiedenis leert dat omvolking en ethnocide vaak worden toegepast als een succesvolle veroveringsstrategie door de overheden. Dit hoofdstukje gaat dus niet over migrerende bevolkingsgroepen en mensen die wegtrekken om hun geluk en veiligheid te zoeken op andere plaatsen. Dat is iets wat van alle tijden is en vrijwel nooit problemen geeft. Behoort de wereld niet toe aan iedereen? Mits men uiteraard respect toont voor het gastland en haar cultuur. Het gaat hier om campagnes vanuit de overheid en andere politieke belangengroepen om culturen te breken en landen te veroveren. Enkele bekende voorbeelden.
* Europa (100 BC): de Romanisering waarbij honderden Keltische en
Germaanse stammen de Romeinse cultuur (al dan niet gedwongen) moeten
overnemen.
* Europa (300 - 1000): de Kerstening waarbij
de 'heidense' bevolking in Europa massaal bekeerd wordt tot de officiële
staatsgodsdienst: het christendom (rooms-katholiek).
* Afrika, Amerika (1500 - 1800): de (soms gewelddadige) kerstening
of evangelisatie van de Europese kolonies in Afrika en beide Amerika's.
* Ierland (1600 - 1700): de Britse monarchie neemt het land af van
de oorspronkelijke Noord-Ierse katholieken en schenkt het aan Protestantse
immigranten uit Engeland en Schotland, die trouw zweren aan de kroon. Dit
zal later de aanleiding worden voor tal van bloedige conflicten in
Noord-Ierland tijdens de 20e eeuw.
* VS en Canada (1631
- 1960): honderdduizenden kinderen van de Native Americans worden eerst
door kolonisten en later in kostscholen 'heropgevoed' zodat ze hun eigen
cultuur vergeten en de westerse, christelijke levenswijze overnemen.
* Australië (1910 - 1970): ook de kinderen van de Aboriginals
worden verplicht 'heropgevoed' in de Australische staatsinstituten.
* Duitsland (1930 - 1945): het 'verduitsen' of 'germaniseren' van de
oorspronkelijke bevolking van de veroverde gebieden in Oost-Europa (Polen,
Belarus, Baltische Staten,...) door het Duitse nationaalsocialistische
regime. Zie ook
hier.
* Sovjet Unie (1930 - 1950): de Russificatie
onder Stalin of het fysiek verplaatsen van bevolkingsgroepen om de
controle te behouden. Het gebeurt in twee stappen. Verdrijving van
complete volkeren die als 'onbetrouwbaar' werden gezien (Krim Tataren,
Tsjetsjenen en inwoners uit de Baltische staten). Zij worden gedeporteerd
naar werkkampen of onherbergzame gebieden in Siberië en Centraal-Azië. De
leeggekomen huizen en gebieden worden vervolgens massaal bevolkt met
etnische Russen. Dit is de reden dat er vandaag nog steeds grote Russische
minderheden wonen in landen als Estland, Letland en Oekraïne. Met name in
het Krim gebied wonen Russen (die Poetin wil beschermen).
* China (2017 - heden): meer dan 1 miljoen
Oeigoeren (een moslim gemeenschap) zitten vast in heropvoedingskampen waar
ze de Chinese cultuur, taal en tradities krijgen aangeleerd en waar hun
eigen cultuur wordt uitgewist.
* Tibet (1950 -
1976): de Sinificatie van Tibet waarbij de Chinese overheid de immigratie
van miljoenen etnische Han-Chinezen naar Tibet stimuleert door middel van
economische voordelen, subsidies en de aanleg van een spoorlijn naar
Lhasa. In veel Tibetaanse steden vormen de Han-Chinezen inmiddels de
meerderheid en hebben zij de economie in handen. Hierdoor worden de
oorspronkelijke Tibetanen een minderheid in hun eigen steden, terwijl hun
cultuur en het boeddhisme door de overheid streng worden gereguleerd en
onderdrukt.
* Palestina (1948 - heden):
sinds 1967 heeft Israël honderden nederzettingen gebouwd op bezet
Palestijns gebied. Critici zien dit als een directe vorm van militaire 'omvolking':
het Palestijnse land wordt overgenomen om plaats te maken voor een andere
bevolkingsgroep. Verder worden Palestijnse families uit hun huizen gezet
om plaats te maken voor joodse bewoners. Andere tekenen die wijzen op
omvolking en ethnocide: honderden Palestijnse dorpen zijn hernoemd naar
Hebreeuwse namen, de Palestijnse geschiedenis komt niet aan bod in het
Israëlische schoolsysteem, vernietiging van erfgoed (steden,
universiteiten, bibliotheken, archieven en eeuwenoude moskeeën en kerken).
Volgens cultuurhistorici tast dit de intellectuele en culturele
infrastructuur van het Palestijnse volk aan, wat valt onder de definitie
van ethnocide (het uitwissen van een nationale cultuur).
Landen die migranten weigeren
Bekende redenen voor migratie zijn: het zoeken naar werk en beter betaalde jobs, een tijdelijk verblijf voor studie en educatie, aangetrokken worden door de hogere levensstandaard en de uitgebreide sociale zekerheid in Europa, het invullen van economische behoeften, asielaanvragen wegens vervolging, geweld en onderdrukking elders in de wereld, vluchtelingen vanwege oorlogen (Oekraïne) of omwille van natuurrampen, honger en armoede, gezinshereniging, verliefdheid en huwelijk, of gewoon mensen die op zoek zijn naar geluk en het starten van een nieuw leven.
Maar niet elk land hanteert dezelfde aanpak en niet elke reden is valabel. Zo blijkt bv. dat de toename aan immigranten niet automatisch betekent dat dit de stijgende kosten van het pensioenstelsel opvangt of dat daardoor de openstaande jobs makkelijker ingevuld raken (zoals politici beweren en beloven). Zelfs het tegendeel is waar: de pensioenen dalen om de stijgende kost van immigratie te kunnen betalen en de pensioenleeftijd verhoogt niettegenstaande de vele arbeidsmigranten. Hier zijn wat andere voorbeelden.
1. Japan heeft een strenge asielprocedure. Het land keurt jaarlijks vaak minder dan 1% of 2% van alle asielaanvragen goed. De Japanse samenleving is historisch gezien extreem homogeen (ongeveer 98% van de bevolking is etnisch Japans). Er heerst een diep verankerd geloof dat de unieke Japanse cultuur, sociale harmonie, lage criminaliteit en het onderlinge vertrouwen alleen stand kunnen houden als de bevolking deze homogeniteit bewaart.
De Japanse taal en de ongeschreven sociale codes en oude tradities zijn complex. De overheid is van mening dat grootschalige immigratie zonder diepgaande assimilatie (volledige aanpassing) zal leiden tot sociale frictie en gettovorming, iets wat men koste wat kost wil voorkomen. Japan kampt, net als de VS en Europa, wel met een enorme vergrijzing en bevolkingskrimp. Maar in plaats van immigratie wil Japan dit oplossen via automatisering, robotica, het langer door laten werken van ouderen, en het inzetten van tijdelijke, strikt gereguleerde buitenlandse gastarbeiders zonder recht op permanent verblijf of gezinshereniging.
2. China is met meer dan 1,4 miljard inwoners het meest bevolkte land ter wereld en hanteert een zeer strikt, protectionistisch migratiebeleid. Voor de Chinese Communistische Partij (CCP) staat sociale stabiliteit en controle bovenaan. Het toelaten van grote groepen migranten of vluchtelingen wordt gezien als een potentieel risico voor de nationale veiligheid en een logistieke uitdaging voor de sociale systemen. Het gaat zelfs zo ver dat ook de inheemse andersdenkenden (religieus of cultureel) worden heropgevoed in afgezonderde kampen (bv. de Oeigoeren), niet enkel tijdens het bloedige bewind van Mao, maar ook nu nog. Er worden momenteel ook duizenden moskeeën afgebroken in China omdat men de invloed van de islam wil stoppen en de eigen cultuur en normen wil beschermen.
China heeft historisch gezien nooit een traditie van immigratie gekend; het is altijd een land van emigratie geweest (mensen die vertrekken). Het verkrijgen van een permanent verblijfsvisum (de Chinese 'Green Card') is voor buitenlanders een van de moeilijkste procedures ter wereld. China vangt soms wel tijdelijk vluchtelingen op uit directe buurlanden bij conflicten (zoals uit Myanmar of Noord-Korea), maar dit wordt strikt gereguleerd in afgesloten grensregio's. Noord-Koreaanse vluchtelingen worden door Peking bovendien officieel gezien als 'economische migranten' en teruggestuurd.
3. Polen is één van de weinige Europese landen die weigeren om bepaalde groepen migranten en asielzoekers op te nemen. De motivatie tot weigering komt voort uit een combinatie van nationale veiligheid, geopolitiek, culturele factoren en binnenlandse politiek.
Polen argumenteert dat het opnemen van grote aantallen (jonge, mannelijke) migranten en vluchtelingen uit het Midden-Oosten en Afrika een risico vormt voor de nationale veiligheid en de openbare orde. De Poolse overheid wijst op de integratieproblemen, de toegenomen criminaliteit, de verkrachtingen en de terreur aanslagen in West-Europese grootsteden als voorbeeld en waarschuwing. Aan de oostgrens krijgt Polen te maken met migratiestromen die bewust worden gefaciliteerd door het regime van Wit-Rusland (Belarus) en Rusland. Polen ziet dit niet als een reguliere vluchtelingencrisis, maar als een aanval om Europa te destabiliseren. Om die reden beschermt Polen de EU buitengrens met fysieke barrières, strenge grenscontroles en een tijdelijke opschorting van asielaanvragen aan die specifieke grens.
Een ander argument wat Polen aanvoert tegen de Europese herverdelingsquota (zoals het EU migratiepact) is dat het al een enorme humanitaire inspanning levert. Sinds de Russische inval in Oekraïne heeft Polen duizenden Oekraïense vluchtelingen opgevangen. Polen vindt dat de EU rekening moet houden met deze zware belasting van de eigen voorzieningen en infrastructuur.
De Poolse politiek en samenleving kiest ook bewust voor het behoud van de nationale identiteit, de culturele homogeniteit en de christelijke religie. Politici benadrukken vaak dat integratie van migranten uit cultureel en religieus sterk afwijkende regio's moeizaam verloopt. Warschau ziet het bepalen van het eigen migratie- en veiligheidsbeleid als een kernelement van haar nationale soevereiniteit. Polen is evenwel niet tegen álle vormen van migratie. Voor de eigen arbeidsmarkt verstrekt Polen tijdelijke werkvisa aan arbeidsmigranten uit omliggende landen en Azië. Polen verzet zich voornamelijk tegen de 'onregelmatige en illegale migratie' en het EU-asielsysteem met verplichte herverdeling.
4. Niet alle moslimlanden weigeren om (moslim) migranten op te nemen. Landen zoals Turkije, Jordanië, Libanon, Pakistan en Iran (die grenzen aan oorlogsgebieden) vangen wel vluchtelingen op uit Syrië, Afghanistan en Palestina. De druk op hun economieën, infrastructuur en watervoorziening is hierdoor groot. De rijke Golfstaten daarentegen (Saoedi-Arabië, de VAE, Qatar) hebben het VN-vluchtelingenverdrag uit 1951 niet ondertekend en geven vluchtelingen geen officiële status. Ze beschermen hun privileges en demografische balans vanwege:
° Demografische angst --- In landen als de Verenigde Arabische Emiraten en
Qatar is nu al 80% tot 90% van de totale bevolking buitenlander
(voornamelijk gastarbeiders uit Zuid-Azië). De oorspronkelijke Arabische
bevolking is een kleine minderheid in eigen land. Men is bang dat het
toekennen van permanente rechten of staatsburgerschap aan migranten de
politieke en culturele controle uit handen slaat.
° Het Kafala
systeem --- Migratie in de Golfstaten is puur economisch en tijdelijk. Via
het Kafala systeem is de visumstatus van een buitenlander direct gekoppeld
aan een specifieke werkgever. Raakt men zijn baan kwijt, dan moet men het
land direct verlaten. Er is geen route naar naturalisatie of permanente
integratie.
° Politieke stabiliteit --- De Golfstaten herbergen
autocratische monarchieën. Ze zijn huiverig voor het importeren van
politieke instabiliteit of ideologieën uit conflictgebieden, die de interne rust
kunnen verstoren.
Er zijn nog meer landen die een zeer
strikt migratiebeleid voeren, met als bedoeling om hun eigen nationale
identiteit, cultuur, religie en sociale homogeniteit te kunnen bewaren.
Zoals Zuid- en Noord Korea, Bhutan, Nepal, Singapore, Libië, Algerije, Eritrea,... In Europa zijn er
naast Polen ook Hongarije, Denemarken en Zwitserland, die strengere asielwetten
hanteren. Al deze landen, inclusief Japan, China en de Golfstaten, zien
immigratie niet als een fundament voor de toekomst van hun samenleving,
maar eerder als een strikt economisch of tijdelijk hulpmiddel wat de
bestaande nationale cultuur (en religie) in geen geval mag veranderen.
En wat betreft illegale immigratie: veel landen hanteren strenge regels. Wie Rusland of Indonesië illegaal binnenkomt, krijgt 5 jaar gevangenis. In Thailand is het 3 jaar opsluiting, in China 1 jaar, in Hongarije 8 jaar, in Griekenland en Polen 3 tot 5 jaar, in de VS een half jaar tot 20 jaar bij herhaalde pogingen, in Singapore en Maleisië 6 maanden plus stokslagen, in Noord Korea 10 jaar dwangarbeid, in Saoedi-Arabië en Algerije 5 tot 15 jaar. Daarna wordt men uitgezet. Maar West Europa hanteert (voorlopig) nog soepele regels. Wie illegaal binnenkomt, wordt doorgestuurd naar een detentiecentrum, krijgt een simpel bevel het land te verlaten, of ontvangt zelfs een uitkering, een smartphone, een woonplaats en kan blijven.
Het beeld dat Europa 'iedereen zomaar binnenlaat' klopt
juridisch
niet helemaal, maar niettemin is de instroom al jarenlang hoog
(zowel qua
legale als illegale immigranten). De oorzaak voor die instroom is
een mix
van internationale verdragen, demografische noodzaak, behoeften op
de arbeidsmarkt en de praktische moeilijkheid om grenzen te sluiten.
De problemen ontstaan omdat Europese landen niet goed voorbereid
zijn op
de toegenomen instroom (sociaal, financieel, economisch, politiek
en qua infrastructuur) en
omdat respectloze enkelingen de boel verpesten voor de echte
hulpzoekers.
1. Internationale en humanitaire verplichtingen
Voor asielzoekers (mensen die vluchten voor oorlog of
vervolging) geldt dat Europese landen niet zomaar kúnnen weigeren hen op
te vangen. Dit is verankerd in wetten die na de Tweede Wereldoorlog zijn
opgesteld. Met name het VN vluchtelingenverdrag (1951) wat Europese landen
verplicht om iedereen die een gegronde vrees heeft voor vervolging
(vanwege ras, religie, nationaliteit of politieke overtuiging) een
eerlijke asielprocedure te bieden. Verder artikel 3 van Het Europees
Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) wat het terugsturen van mensen
verbiedt naar een land waar zij het risico lopen op foltering,
onmenselijke behandeling of de doodstraf. En tot slot nog het recht op
procedure wat inhoudt dat zodra iemand het Europees grondgebied bereikt
(via een luchthaven, per boot of te voet), het recht heeft om een
asielaanvraag te doen. De staat is verplicht die aanvraag individueel te
beoordelen.
2. De demografische crisis en de arbeidsmarkt
Naast asielzoekers is er een grote stroom arbeids- en kennismigranten.
Veel Europese overheden en economen zien migratie als een bittere noodzaak
om de Europese economie draaiende te houden omwille van de vergrijzing
(een laag geboortecijfer, een snel vergrijzende bevolking en steeds minder
werkenden om de pensioenen en de gezondheidszorg van de oudere generatie
te betalen). En als tweede reden de tekorten op de arbeidsmarkt in
sectoren zoals de zorg, de bouw, de landbouw, de techniek en de
transportsector. Zonder migranten zouden veel van deze sectoren vastlopen.
Overheden geven daarom gericht visa uit aan buitenlandse werknemers.
3. Geografie
In tegenstelling tot eilandstaten zoals Japan of Australië,
is het voor Europa geografisch gezien moeilijker om migranten fysiek
buiten te houden. Er zijn lange buitengrenzen (duizenden kilometers aan
open zee- en landgrenzen). Het volledig 'dichtgooien' hiervan is
onmogelijk zonder het inzetten van extreme middelen die strijdig zijn met
de eigen Europese grondwetten. Er is ook het terugkeerprobleem. Wanneer
een asielzoeker wordt afgewezen, is het heel moeilijk om die daadwerkelijk ook uit te zetten. Veel landen van herkomst (zoals Marokko,
Algerije of Afghanistan) weigeren simpelweg hun eigen burgers terug te
nemen, of er is geen functionerende overheid om mee te onderhandelen.
Hierdoor blijven veel afgewezen asielzoekers (vaak illegaal) in Europa.
4. Europese waarden en politieke verdeeldheid
De Europese Unie is gebouwd op de waarden van de rechtsstaat,
mensenrechten en humanitaire principes. Veel (linkse) politieke stromingen
vinden dat een rijk continent als Europa de morele plicht heeft om
kwetsbare mensen op te vangen. Tegelijkertijd zorgt dit voor een diepe
politieke spagaat. De roep om strengere controle is de afgelopen jaren
overal in Europa dominanter geworden, wat heeft geleid tot het nieuwe
EU Migratiepact. Dit pact, dat strengere grenscontroles aan de
buitengrenzen en snellere deportaties van kansloze asielzoekers regelt,
moet de instroom aanzienlijk gaan inperken.
Remigratie of regulatie
Remigratie betekent simpelweg het terugsturen of het terugkeren van migranten
naar hun land van herkomst. Dit kan vrijwillig zijn, dus migranten die er
zelf voor kiezen om terug te keren, vaak ondersteund met een financiële
regeling. Of het kan ook gedwongen remigratie zijn (uitzetting) van mensen
die geen recht (meer) hebben op verblijf, zoals uitgeprocedeerde
asielzoekers of criminele vreemdelingen. Politiek rechts en nationalisten
kiezen eerder voor remigratie als oplossing. Politiek links en globalisten
willen werk maken van het regelen van verblijfsvergunningen. Ondertussen
(juni 2026) zijn er nieuwe en
strengere migratiewetten
gestemd in het Europees parlement.
Enkele argumenten vóór remigratie als oplossing (rechtse partijen).
° De hoge druk op de sociale voorzieningen
waaronder het tekort aan woningen en de extra druk op de zorg, het
onderwijs, uitkeringen,... Remigratie zou deze systemen
ontlasten.
° De vele immigranten uit andere culturen verdringen
de eigen nationale cultuur en de sociale samenhang (Europese steden zijn
niet langer Europees). Remigratie kan helpen om de oorspronkelijke cultuur
te beschermen.
° Er wordt soms gepleit voor het direct uitzetten van
criminele vreemdelingen die ernstige misdrijven plegen, omdat zij het
recht om deel uit te maken van de gastmaatschappij hebben verspeeld.
Argumenten tégen remigratie als oplossing
(linkse partijen).
° Internationale en Europese verdragen
verbieden het collectief uitzetten van mensen of het terugsturen van
mensen naar landen waar zij gevaar lopen. Bovendien weigeren veel landen
van herkomst simpelweg om hun eigen burgers terug te nemen, wat gedwongen
uitzetting in de praktijk heel moeilijk maakt.
° Westerse landen
kampen met vergrijzing en enorme personeelstekorten in cruciale sectoren
zoals de zorg, de bouw, het transport en de techniek. Economen waarschuwen
dat het op grote schaal wegsturen van migranten de economie ernstige
schade kan toebrengen.
° Veel migranten van de tweede of derde
generatie hebben de nationaliteit van het westerse land waar ze wonen. Zij
zijn hier geboren en getogen; voor hen is er geen sprake van 'terugkeren',
omdat Europa hun thuis is. Pogingen om deze groepen te remigreren leiden
tot uitsluiting en polarisatie.
Men wil dus de evolutie sturen, dat is eigen aan het westerse denken. Het mogelijke probleem is dat de beleidsmakers die het toekomstplan fabriceren, duidelijk gekozen hebben voor globalisme, controle, transhumanisme en wereldcultuur. En dit gebeurt zonder inspraak (en toestemming) van de mensheid. Voor heel wat mensen maakt het eigenlijk niet zoveel uit, ze hebben andere zorgen aan hun hoofd, en proberen gewoon te overleven op een gekke planeet. Maar er zijn ook nog andere denkers en futurologen, die betere plannen ontwerpen voor de toekomst van mens en maatschappij, die worden helaas niet uitgenodigd in Davos.
De vechtpartijen op straat door gelukszoekers en de verkrachtingen in de steegjes door migrantenjongeren fungeren als de olie op het vuur die een volksopstand moeten uitlokken. Maar de échte vijand is eigenlijk het systeem en de oligarchen die staan te popelen om hun surveillance staat verder uit te rollen. Eerst de chaos, dan de nieuwe wereld orde.
Zelfdestructie door tolerantie
Suicidal empathy, of 'dying to be kind' is een recente filosofie. Het betekent dat een politiek bestuur, een land, een stad of een gemeenschap zo openminded, zo tolerant en zo empathisch zijn dat ze zichzelf vernietigen en hun eigen survival (overleven) ondermijnen. Ze plegen 'zelfmoord' door alles op te geven wat ze opgebouwd hebben, enkel om anderen niet voor de borst te stoten, bijvoorbeeld om niet als racist bekend te staan. Empathie op zich is niet slecht uiteraard, maar teveel empathie (zelfopoffering en people pleaser) of te weinig empathie (onverschillig en egocentrisch) zijn af te raden.
Hamtramck (Michigan) hoort bij de eerste steden in de VS waarvan de meerderheid der bevolking (90%) en ook het volledige stadsbestuur moslim zijn. Het verkiezingsfeest van burgemeester Ghalib was enkel toegankelijk voor mannen, aangezien de scheiding van de seksen traditioneel is. Als eerste besluiten heeft het moslim bestuur alle pride vlaggen verwijderd (de LGBT mensen worden scheef bekeken) en goedkeuring gegeven om dieren thuis te slachten. Namen van straten worden veranderd, restaurants bieden niet langer hamburgers en varkensvlees aan (maar een menukaart uit Jemen en Bangladesh), bars die alcohol verkopen in de buurt van moskeeën worden slecht bekeken, de boerka's kleuren het straatbeeld, er zijn aparte publieke ruimten voor mannen en vrouwen, de Engelse taal wordt steeds minder gesproken, producten uit Israël worden geboycot en 5 keer per dag klinkt de oproep tot gebed over de hele stad.
Vroeger was Hamtramck een katholieke stad, hoofdzakelijk bevolkt door Poolse immigranten, nu is het een moslimstad geworden. Het verwelkomen van (veel) vluchtelingen getuigt wel van solidariteit en empathie, en migratie is van alle tijden, maar is men ook bereid de prijs te betalen: het zien verdwijnen van de eigen cultuur en tradities. Maar het werkt beide richtingen uit. De moslim jongeren uit Hamtramck komen in contact met de Amerikaanse cultuur. Er is dus tegelijkertijd islamisering en americanisering bezig.
Beide Amerika's zijn ooit ontstaan dankzij migranten uit Europa die vanaf de 15e eeuw de Native Americans steeds verder terugdrongen, en ze uiteindelijk wegstopten in reservaten. Daarna kwamen vele Afrikaanse slaven die zich, na het afschaffen van de slavernij in 1865, langzaam en moeizaam integreerden in de samenleving. Nu is er een nieuwe volksverhuizing bezig die voor een cultuurclash zorgt (al dan niet bewust gestuurd door de VN en andere belangengroepen). Is dit goed of slecht? Dat is een persoonlijke opinie. Een opinie die politiek sterk geladen is tussen 2 extremen, links vindt het goed, rechts vindt het niet goed.
Niettemin, het is gewoon wat er nu (en al langer) gebeurt in het westen. En het is niet te stoppen noch terug te draaien, want migratie is van alle tijden én het maakt dus ook deel uit van een politieke agenda. Het is wel het grote thema voor de komende jaren, want het verandert de westerse maatschappij in snel tempo. Er is dringend nood aan een open debat waar de hele bevolking bij betrokken wordt. Waar is het juiste evenwicht tussen empathie en zelfbescherming? Tussen integratie en segregatie?
Het is logisch dat gemeenschappen hun cultuur willen behouden en uitdrukken, en zich daardoor isoleren in wijken. In New York heb je enclaves (wijken) zoals Harlem (Afro-amerikanen), Chinatown (Chinezen), Little Italy (Italianen), Jackson Heights (Latijns-amerikanen), Woodside (Philipijnen), Williamsburg (orthodoxe Joden), Little Palestine (moslims), Little Pakistan (moslims) en tientallen andere. Vrijwel alle culturen, religies en nationaliteiten ter wereld zijn vertegenwoordig in New York en velen hebben hun eigen wijken. De filosofie van New York stad: in plaats van te proberen de verschillen uit te wissen, richt NYC zich op het leefbaar houden van de openbare ruimte. Zolang iedereen zich aan de wet houdt en toegang heeft tot dezelfde stedelijke basisvoorzieningen, krijgt elke cultuur de ruimte om te bestaan.
Volgens bepaalde bronnen en zelfs ook politici zou die derde groep bewust naar hier gestuurd zijn om chaos, onvrede en angst te veroorzaken. Het bekende probleem-reactie-oplossing scenario. Die oplossing is het digitale ID waarmee men iedereen kan vastzetten in een surveillance staat (ook de ruziezoekers uit derde wereld landen). Om de hele bevolking mee te krijgen met dit dystopische plan creëert men eerst een probleem (geweld door asielzoekers), waarna de bevolking als reactie een oplossing vraagt aan de overheid en het digitale ID als controlemiddel kan ingevoerd worden. Iedereen krijgt een 'enkelband' en wordt 24/7 gemonitord. Een veilige maatschappij voor de prijs van het opgeven van vrijheid en privacy.
De multiculturele samenleving kadert in een groter plan om ooit tot een uniforme wereldcultuur (en wereldreligie) te komen waardoor het wereldbestuur van de planeet makkelijker zou moeten worden (volgens de architecten van de matrix). Eerst multiculturele steden en landen als tussenstap, dan een uniforme wereldcultuur als einddoel in de verre toekomst. Men organiseert daartoe een 'permanente oorlog': een aaneenschakeling van militaire interventies, regimewisselingen en destabilisatie ingrepen waarbij geen enkel land in het Midden-Oosten gespaard blijft. Wesley Clark, voormalig opperbevelhebber van de NAVO, onthulde ooit dat men van plan is om zeven landen in vijf jaar 'om te vormen': Irak, Syrië, Libanon, Libië, Somalië, Soedan en Iran. Allemaal hebben ze iets gemeen: olie, strategische ligging én de gewoonte om Russische wapens te kopen. Die Russische klantenkring doorbreken was minstens zo belangrijk als de oliebelangen.
De vluchtelingenstromen die daaruit ontstonden en nog altijd voortduren, zijn geen bijverschijnsel, maar een integraal onderdeel van wat de Zwitserse historicus Daniele Ganser de 'strategie van de spanning' noemt: door Europa te vullen met ontheemde mensen zonder wortels, stijgt het stressniveau, neemt het vertrouwen in eigen gemeenschappen af en groeit de behoefte aan autoritaire sturing. Een bevolking onder druk vraagt om leiders die orde beloven.
Cultuurclash
Op 16 juni 2026 maakte een Brits parlementslid een gruwelijk rapport openbaar. Het onderzoek beschrijft de uitbuiting van jonge, blanke meisjes door mannen met Pakistaanse roots die zich organiseren in bendes die verkrachten op grote schaal. Het misbruik vindt plaats met medeweten van de autoriteiten en instellingen die juist tot taak hebben om dit te voorkomen. Meer nog, in plaats van de daders op te pakken, worden in sommige gevallen de slachtoffers in staat van beschuldiging gesteld (zogenaamd wegens prostitutie). Hulpverleners en politici reageren niet op het misbruik vanwege de angst dat het expliciet benoemen van de etniciteit van de daders zou leiden tot beschuldigingen van racisme of dat ze zullen gelabeld worden als extreem rechts of dat het openbaar maken van de misdrijven de spanningen tussen cultuurgemeenschappen zou aanwakkeren. Dit gaf de netwerken en de bendes de stilzwijgende goedkeuring om jarenlang (50 jaar) ongestoord door te gaan.
Men beweert dat het publiceren van dit rapport door parlementslid Rupert Lowe een politieke agenda heeft. Hij is de stichter van 'Restore Britain', een nationalistische organisatie en hij wil dat de UK een nieuwe koers vaart op vlak van immigratie. Een rapport als dit ondermijnt het beleid van de linkse Labour Party. Maar zelfs indien de publicatie een politiek spelletje is tussen links en rechts, neemt dit uiteraard niet weg dat er wel degelijk Pakistaanse 'grooming en rape gangs' actief zijn in de UK (en andere Europese landen).
Wat is er in godsnaam 'mis' met (een minderheid der) Pakistaanse mannen? Uiteraard geldt dit niet voor alle mannen uit Pakistan, maar het rapport spreekt over een dubbele moraal. Slachtoffers verklaren dat daders expliciet het onderscheid maken tussen vrouwen uit hun eigen gemeenschap en blanke, niet-moslim meisjes. Vrouwen en meisjes binnen de eigen Pakistaanse gemeenschap worden gezien als eervol, kuis en beschermwaardig. Blanke, Britse meisjes (vaak afkomstig uit kwetsbare milieus of de jeugdzorg) worden door daders bestempeld als 'white trash'. In de patriarchale groepsmentaliteit van deze bendes worden zij gezien als mensen met 'minder moraal en zonder eer' wat in hun ogen misbruik, prostitutie en geweld rechtvaardigt.
Sociologen zeggen dat het te maken heeft met hun culturele achtergrond. Veel Pakistaanse migranten kwamen en komen uit conservatieve, rurale gebieden met een vaak eeuwenoude, strikte clan cultuur. In deze gemeenschappen heerst vaak een streng patriarchaal familiesysteem (Baradari), onder meer gekenmerkt door endogamie (trouwen binnen de eigen groep, vaak met neven en nichten) en kindhuwelijken. Het zijn mannen die opgroeien in een gesloten subcultuur waarbij vrouwen binnenshuis 'overbeschermd' worden, en waar tegelijkertijd minachting en onbegrip bestaat voor de vrije, westerse cultuur in het gastland waar ze verblijven.
Bij bepaalde (ontspoorde) mannen resulteert dit in het idee dat westerse vrouwen 'altijd seksueel beschikbaar moeten zijn'. Er is dus bij sommigen een diepgewortelde vorm van vrouwenhaat (misogynie) die stamt uit patriarchale input (programmering) die de mannen uit de rurale clans van kleins af aan meekrijgen plus hun Baradari cultuur en tradities die als sterke overtuigingen in hun geest leven. Wat uiteraard niet betekent dat hun gedrag goed te praten valt. Culturele tolerantie eindigt wanneer individuele (mensen)rechten en verworven vrijheden bedreigd worden.
De Brits-Pakistaanse gemeenschap onderkent het 'probleem' en wijst erop dat jonge mannen in deze gesloten subculturen te veel vrijheid krijgen (waar ze niet mee overweg kunnen) en te weinig afkeuring voor hun daden horen uit hun eigen milieu. Tegelijkertijd wordt het misbruik buiten de gemeenschap door hun families doodgezwegen of ontkend uit angst voor schande (Izzat) voor de familie. Concepten zoals (familie)eer en het belang van reputatie zijn wijdverbreid in Pakistan. Elk jaar worden daar honderden meisjes en vrouwen vermoord vanwege eerwraak en bloedwraak.
De vraag blijft uiteraard of personen die uit een totaal andere cultuur komen (Baradari, Izzat, eerwraak,...), met streng patriarchale en pedoseksuele neigingen, die de westerse cultuur verafschuwen of die haar niet (willen en kunnen) begrijpen, eigenlijk wel thuishoren in een liberaal en democratisch Europa? Een openbaar debat waar de hele bevolking aan deelneemt, en los van de slogans van politiek links en rechts, is aan de orde (en niet enkel in de UK).
Reformatie
* Volgens Murray vormen de oorspronkelijke teksten (Koran en Hadith) en het leven van Mohammed een groot probleem voor het liberalisme. Hij wijst erop dat Mohammed, in tegenstelling tot figuren als Boeddha of Jezus, ook een actieve militair was die critici liet doden en op bloedige veroveringstochten trok, wat een legitieme basis biedt voor gewelddadige interpretaties van de Koran, zoals die van ISIS en de jihadisten die bereid zijn te sterven (om Europa verder te islamiseren).
* Hij haalt statistieken aan om aan te tonen dat grote delen van de Britse moslimgemeenschap opvattingen koesteren die haaks staan op liberale waarden, zoals het veroordelen van holebi mensen, het beperken van de vrijheid van meningsuiting en de (on)gelijkheid van de vrouw.
Ter info: ook het christendom heeft ooit een reformatie moeten doorlopen, de modernisering van de rooms-katholieke kerk was onvermijdelijk vanwege het evolueren van de tijdsgeest. Dingen uit het Vaticaanse verleden van het christendom, zoals inquisitie, intolerantie, heksenverbrandingen, moord, misogynie, seksisme, censuur, enz., waren niet langer compatibel met de grondwaarden van gelijkheid, vrijheid, emancipatie en rede uit de Verlichting (van de 18e eeuw).
Het legerkamp der heiligen
De filosofe Hannah Arendt heeft nooit gezegd dat 'de dood van menselijke empathie één van de eerste tekenen is dat een cultuur tot barbarij zal vervallen'. Nochtans wordt deze quote aan haar toegeschreven in bepaalde politieke kringen om de uitspraak van Elon Musk te counteren. In de Joe Rogan podcast stelde Musk namelijk dat 'empathie de fundamentele zwakheid is van de westerse beschaving'. Hannah Arendt stond echter zeer sceptisch tegenover empathie en mededogen als leidraad voor het publieke leven. Volgens haar ondermijnt empathie (dus het vermogen om emotioneel te voelen wat een ander voelt), de noodzakelijke kritische afstand tussen individuen. Zij was van mening dat politiek handelen vereist dat unieke mensen vanuit verschillende gezichtspunten met elkaar spreken, terwijl emotionele empathie probeert om met de geesten van anderen te versmelten of hen na te bootsen, waardoor unieke mensen tot statische objecten worden gereduceerd. Arendt hechtte wel waarde aan mededogen en liefde, maar stelde dat deze thuishoren in de private sfeer. Het binnenbrengen van rauwe emotie in de politiek leidt, volgens haar, tot sentimentaliteit en ideologisch geweld. Empathie kan zover doorslaan dat zelfs de eigen overleving in gevaar komt. Men offert dan de eigen cultuur en het eigen voortbestaan op om de ander niet voor de borst te stoten.
In het controversiële en profetische boek Le Camp des Saints uit 1973 van laureaat en prijswinnaar Jean Raspail (1925-2020) wordt een dystopische toekomst voor Europa geschetst. Wat gebeurt er als een beschaving de wil verliest om zichzelf te verdedigen? Dat is de vraag die het boek stelt. Raspail beschrijft dan hoe een massale invasie van migranten uit vreemde culturen en uit derde wereld landen heel snel tot het einde van Europa leidt (zowel van de autochtone bewoners als van de cultuur). De terughoudenheid, de makheid, de lafheid en de empathie van de blanke Europeanen zorgt uiteindelijk voor hun eigen en definitieve ondergang. Tolerantie en apathie zijn de laatste deugden van een stervende samenleving, zo wordt gesteld.
De ondergang van Europa komt, volgens de schrijver, niet zozeer door de massa immigratie, maar door een interne 'verrotting' van het Westen, een verlammend soort humanitarisme gestoeld op zelfhaat, waardoor de verdediging van de eigen cultuur en identiteit verwatert. Het weigeren om op te komen voor de reeds opgebouwde verworvenheden van een samenleving, voor de waarden waar men in gelooft en voor de tradities die men wil behouden, leidt dan tot culturele zelfmoord. De roman schildert de liberale elites, de geestelijken en de intellectuelen af als mensen die hun eigen ondergang omarmen vanuit een soort schuldgevoel (wellicht over het brute koloniaal verleden). Het is precies dat soort medelijden wat werkt als een ondermijnende kracht wat dan belet dat de sterke mannen en vrouwen in de maatschappij opstaan en durven verklaren dat het nu genoeg is, dat de grens is bereikt en dat scherpe maatregelen nodig zijn.
Jean Raspail wordt soms afgedaan als een racist en zijn boek als een typisch staaltje van blanke suprematie, maar zo'n bewering getuigt van grove onwetendheid en ontkenning. Alsof men George Orwell zou beschuldigen van het verspreiden van conspiracy leugens in zijn big brother boek 1984, terwijl de surveillance dictatuur ons intussen al recht in de ogen kijkt. Raspail was een ontdekkingsreiziger en zag met eigen ogen hoe natuurvolkeren en hun culturen op vele plaatsen in de wereld werden uitgebannen en vernietigd. Hij wou de spreekbuis zijn van de 'vergeten mensen' op Aarde. Gezien zijn vele wereldreizen, exploraties en boeken waarin hij met sympathie schrijft over exotische volkeren en stammen, zijn de beschuldigingen van racisme uit de lucht gegrepen.
Kenmerkend voor Raspail is dat hij het opneemt voor bedreigde talen, culturen en tradities, waar dan ook ter wereld. Had Raspail zijn boek geschreven over een natuurstam uit Patagonië die hun cultuur ziet verdwijnen vanwege een 'omvolking', dan zou niemand hem beschuldigen van racisme of het boek verbannen (zoals dat gedurende een tijd het geval was bij Amazon). Maar nu zijn boek gaat over blanke Europeanen die hun cultuur en veiligheid verliezen, spreekt men (binnen sommige kringen) al snel van racisme en rechts-nationalisme. Raspail stelde zich in 1973 gewoon de vraag: is het mogelijk dat de autochtone, Europese bevolking en cultuur ooit zal verdwijnen door migratie en ethnocide, net zoals bijvoorbeeld vele culturen en volkeren ooit zijn verdreven, uitgeroeid en geassimileerd door de Europese kolonisatie (gedurende de 15e tot en met de 20e eeuw). Het is een belangrijke en ongemakkelijke vraag.
Door de huidige migratieproblematiek is het boek terug actueel. Alle grote West-Europese steden zijn ondertussen ingepalmd ('verloren' wordt soms gezegd), en niet langer blank en christelijk, zoals dat 50 jaar geleden wél nog het geval was. Het Europese continent wordt in snel tempo veroverd, net zoals tijdens de achtste eeuw in Iberië, toen moslim legers Spanje binnendrongen. Het duurde vele eeuwen van strijd en oorlog om die verovering ongedaan te maken. Nu is het anders. De invasie is ditmaal niet militair, maar past in een plan wat van hogerop gestuurd wordt én het is veel moeilijker om te bestrijden (mocht men dat al willen).
Ondertussen probeert de UK overheid de culturele kloof wanhopig te dichten door het verspreiden van een folder onder de jonge, mannelijke bootmigranten die elke dag het land binnenkomen. Daarin wordt uitgelegd wat verkrachting is, dat het illegaal is om seks te hebben met minderjarigen, dat vrouwen het recht hebben om te werken, te studeren en zelf te beslissen met wie ze trouwen, dat kinderen mishandelen strafbaar is,... en nog meer westerse verworvenheden en basiswaarden. De overheid bevestigt op die manier dat er een serieus probleem is. De folder komt er namelijk omdat de dagelijkse verkrachtingen door asielzoekers alarmerend hoog zijn in de UK. De 'oplossing' van de overheid is om alle bootmigranten een verblijf aan te bieden in hotels plus andere bonussen en opvangmaatregelen (betaald door de belastingbetaler) en hen een folder te laten lezen. Alsof een folder het gedrag verandert van mensen die de westerse cultuur afwijzen en afkomstig zijn uit samenlevingen waar de opvattingen over vrouwen (en andere thema's) onverenigbaar zijn met de westerse normen en waarden.
Tot slot
Volgens conspiracy onderzoekers dient de georkestreerde migrantencrisis om een burgeroorlog uit te lokken. Door de chaos die daarop volgt, zullen de machthebbers dan hun nieuwe wereld orde kunnen vestigen. In Ierland dreigt de New IRA ondertussen al met geweldcampagnes tegen illegale migranten. Geweld is niet de oplossing, dat willen ze net uitlokken. Maar het omslagpunt waarbij men een politieke oplossing vindt voor deze crisis is reeds lang voorbij. De onrust, ontevredenheid, angst en woede broeien ondertussen verder onder de bevolking. Het lijkt wel een patstelling. Indien er niks gebeurt, wordt het alsmaar erger; indien een revolutie uitbreekt, komt de NWO aanzetten; indien de sociale welvaartsstaat implodeert, dan wordt Europa een derde wereld continent en indien er een sterke leider (antichrist?) opstaat, dan krijgen we een dictatuur. Toch kan een systeemcrash ook positief uitdraaien wanneer grote groepen bewuste mensen zich verenigen en parallelle vrijheidsenclaves opzetten. Europa staat voor een moeilijke tijd, maar heeft al ergere crisissen overleefd.
Deel 2: Multiculturele Toekomst
Deel 3: Het Kalergi Plan
Deel 4: Omvolking
Deel 5: Samenvatting
Geen opmerkingen
Een reactie posten